De les die Sophie Straat leerde

In dit artikel:

In een opiniestuk over de ophef rond Sophie Straat verdedigt de auteur haar optreden, waarbij de zangeres tijdens een concert witte mannen vroeg achterin te gaan staan en vrouwen, queer personen en mensen van kleur naar voren riep. Volgens de auteur was dat een poging om op een speelse manier de machtsverhoudingen in het publiek zichtbaar te maken, vergelijkbaar met een dansmeester die vroeger de dansvloer indeelde. Straat kreeg na afloop echter een golf van haatmail, racistische reacties en doodsbedreigingen.

De schrijver stelt dat haar critici vooral boos zijn omdat zij zich ongemakkelijk voelen bij het idee van “wit privilege”. Hij bekritiseert het denken in termen van een strijd om schaarse rechten tussen groepen en zegt dat echte machtsverschillen vooral zitten bij een kleine groep superrijken, niet bij gewone witte mannen. Toch zou de reactie op Straat volgens hem ook een les zijn: discriminatie op basis van geslacht, kleur, afkomst of seksuele identiteit moet niet worden geaccepteerd. Tegelijk wijst hij erop dat haar actie voortkomt uit een Europese culturele traditie, wat de hevige woede van zelfverklaarde cultuurverdedigers extra wrang maakt.