De kracht van 'Taskmaster', blijft die in de Nederlandse versie overeind? Bedenker Alex Horne gelooft van wel

In dit artikel:

De Britse komische spelshow Taskmaster krijgt vanaf zaterdag een Nederlandse versie. Arjen Lubach treedt op als spelleider en laat samen met assistent Diederik Smit vijf bekende komieken buitenissige opdrachten uitvoeren. Jelka van Houten, Kim Schuddeboom, Donny Ronny, Rayen Panday en Ronald Snijders vormen de eerste deelnemersgroep.

In Taskmaster draait het om opdrachten die eenvoudig kunnen klinken, maar in de praktijk vaak tot chaotische en absurde situaties leiden. De kandidaten voeren het merendeel daarvan uit in een speciaal huis. In de studio bekijken ze de beelden terug, waarna de presentator punten toekent. De Nederlandse makers gebruiken bestaande opdrachten uit de internationale verzameling van bedenker Alex Horne, maar mogen ook eigen ideeën toevoegen.

Horne, 47, bedacht het format nadat hij in 2009 door de geboorte van zijn kind niet naar het Fringe Festival in Edinburgh kon. Hij liet comedians vanuit huis opdrachten uitvoeren en monteerde hun pogingen tot een voorstelling voor het festival. Die presentatie trok de aandacht van televisieproducenten. De eerste televisiereeks verscheen in 2015.

Sindsdien groeide Taskmaster uit tot een internationaal succes. Het officiële YouTube-kanaal telt 2,3 miljoen abonnees en het programma kreeg onder meer versies in Zweden, Australië en Nieuw-Zeeland. In de Britse reeks deden bekende komieken als Noel Fielding, Katherine Ryan en Russell Howard mee.

Volgens Horne ligt het succes niet alleen aan de opdrachten of de presentatoren, maar vooral aan de deelnemers. De groep moet verschillende persoonlijkheden bevatten: kandidaten die zonder gêne volledig opgaan in een opdracht, maar ook mensen die hun waardigheid proberen te bewaren. Juist hun uiteenlopende reacties maken de situaties komisch. De taken vormen volgens Horne slechts het vertrekpunt; het gedrag van de deelnemers bepaalt hoe grappig het resultaat wordt.

De Nederlandse uitvoering hoeft het Britse origineel niet letterlijk na te doen. Horne vindt het belangrijk dat elke versie een eigen karakter krijgt en verwacht dat Lubach en Smit daar hun eigen invulling aan geven. De kracht van het format zit volgens hem in het ontbreken van een vast script. Omdat de reacties van de deelnemers niet vooraf zijn vastgelegd, blijft het programma spontaan en is het volgens de bedenker goed aan te passen aan andere landen.