De Kerk kan ook slapen uit vermoeidheid door kerkelijke ballast

In dit artikel:

De schrijver reageert op Laurens van der Tang (RD 14-2) en onderschrijft de oproep tot waakzaamheid binnen de Kerk, maar voegt een tweede gezichtspunt toe: geestelijke slaap komt niet alleen voort uit zorgeloosheid of wereldzin, maar soms ook uit uitputting door zware, goedbedoelde lasten. Met verwijzing naar gereformeerde oudvaders — onder anderen Willem Teellinck, Wilhelmus à Brakel, Alexander Comrie, Thomas Boston en Smijtegelt — wordt betoogd dat uiterlijke vormelijkheid, wettische vroomheid en regels zonder troost het hart kunnen verstikken. Zulke lasten houden mensen bezig met hoe het moet in plaats van met Wie God is, en leiden tot een benauwde, innerlijk uitgeputte gemeente.

De auteur maakt een scherp onderscheid: de wet moet wel klinken, scherp en ontdekkend, maar alleen wanneer die wet mensen naar Christus leidt werkt zij heilzaam. Gevolgtrekking is dat extern opgelegd ernst en strenge eisende aansporingen zonder zielsgenezing eerder verlammend dan opwekkend werken. Voorbeelden van waakzaamheid (Mozes, Daniël, Nehemia, Elia, Anna) illustreren dat geestelijke kracht voortkomt uit omgang met God en een vernieuwd hart dat God vreest en liefheeft, niet uit het enkel naleven van regels.

De oproep aan een reformatorisch dagblad en kerkelijke leiders is concreet: niet minder ernst, maar meer Evangelie — orde die het leven dient, prediking die zowel ontdekt en veroordeelt als heelt en uitnodigt. De Kerk heeft nu eenmaal waakzaamheid nodig, maar tevens een zacht juk en een lichte last, omdat Christus het draagbaar maakt. Zo ontwaakt een gemeente werkelijk en ontmoet zij haar Heer door Woord en nabijheid met God.

De auteur sluit met een bezinning op twee gevaren: een slapende Kerk door zorgeloosheid én een vermoeide Kerk door overmatige ballast. Hij is werkzaam als business developer en spreekt hiermee als kerkelijk betrokken commentator.