De jonge vrouw in Nina van Tongerens toneelmonoloog 'Teckel' is razend - maar ook grappig

In dit artikel:

Teckel is een indringende monoloog van schrijfster Nina van Tongeren, te zien dit seizoen in Nederlandse theaters, waarin een jonge vrouw haar traumatische verleden ontrafelt. Op 25 maart 2026 (nr. 13) werd het stuk besproken in de kritiek. De hoofdpersoon, overtuigend gespeeld door Jatou Sumbunu, vertelt hoe ze als elfjarige werd beschadigd, maar door een nieuwgevonden vriendschap de moed vindt om het verleden te confronteren en juridische stappen te overwegen.

Van Tongeren laat een razende, zelfbewuste verteller aan het woord die even uitgeput als strijdlustig is; de tekst balanceert scherpe boosheid met zwarte humor. Regie van Eva Knibbe en Paulien Geerlings houdt het spel open en precies, waardoor de monoloog tegelijk functioneert als aanklacht en reconstructie. Technische en scenografische keuzes van Maartje Prins versterken het gevoel dat het publiek medeplichtig wordt gemaakt: wij mogen niet wegkijken en worden uitgenodigd de verantwoordelijkheid voor dit soort misbruik te erkennen.

Het stuk komt ook in dialoog met andere voorstellingen dit seizoen die kritisch naar culturele representaties van misbruik kijken — de productie benoemt kort de problematische verfilming van Nabokovs Lolita door Stanley Kubrick, en sluit aan bij een bredere discussie over hoe zulke verhalen worden voorgesteld. Teckel dwingt het publiek een ongemakkelijke confrontatie aan: het is een grimmig, geestig en nietsontziend pleidooi om geweld niet te romantiseren en om je eigen menselijkheid niet weg te rationaliseren.