De jonge burgemeester van München moet de stad weer op gang krijgen. Eerste probleem: de surfgolf
In dit artikel:
Langs de beroemde Eisbachgolf in München, midden in het Englischer Garten, beweegt een man stug door het kolkende water terwijl voorzitter Martin Grün van de Surf Club München vanaf de kade toekijkt — precies op het moment dat Grün zegt dat er “al ruim 190 dagen niet gesurft mag worden”. Het surfen op de geregelde riviergolf is al decennialang een trekpleister, maar sinds een dodelijk ongeval in 2025 is het officieel verboden; er staat een boete tot 50.000 euro op overtreding en de rivierbodem werd grondig schoongemaakt, waardoor de golf volgens surfers “maar half functioneert”.
De lokale surfers menen dat de technische problemen eenvoudig op te lossen zijn en vinden vooral dat de blokkade van bestuurlijke en juridische aard is: hoewel er politieke steun lijkt te zijn voor heropening — en zelfs een uitgebreid rapport van 97 pagina’s over veilige terugkeer — wil niemand uiteindelijk de verantwoordelijkheid nemen als er opnieuw iets misgaat. Voorzitter Grün en anderen wijzen op bureaucratische traagheid en het ontbreken van concrete besluiten, maar de nieuwe burgemeester wordt als kans gezien om de impasse te doorbreken.
Die nieuwe burgemeester is Dominik Krause (35) van Die Grünen, die eind maart de tweede ronde van de Münchense burgemeestersverkiezingen won en op 1 mei wordt geïnstalleerd. Krause is de eerste Groene aan het hoofd van één van Duitsland’s grootste steden en bovendien de eerste openlijk homoseksuele burgemeester van München; zijn leeftijd maakte hem een opvallende verschijning in een lokaal bestuur dat traditioneel door oudere mannen wordt gedomineerd. Tegenstanders probeerden zijn jongheid te framen als gebrek aan ervaring, maar Krause kan ook bogen op twaalf jaar in de gemeenteraad en ruim twee jaar als locoburgemeester.
Analyses wijzen erop dat zijn zege niet alleen aan leeftijd of aan socialmediabereik te danken is, maar ook aan het wegvallen van het electoraat van de zittende SPD-burgemeester Dieter Reiter. Reiter raakte vlak voor de verkiezingen in opspraak vanwege jarenlang onverantwoorde betaalde nevenfuncties bij FC Bayern München, en oogde daarna volgens waarnemers futloos en afwezig. Daarnaast speelde bij veel kiezers vermoeidheid mee over een bestuur dat te lang in hetzelfde ritme bleef steken.
Krause profileerde zich eerder met zichtbare, concrete stappen: hij schafte als locoburgemeester een omstreden alcoholverbod in de universiteitswijk af en zette zich in om kantoorruimtes om te bouwen tot woningen — beide maatregelen bedoeld om ruimte en betaalbaarheid in de stad anders in te richten. Journalisten en politicologen zien in hem iemand die wél probeert door te pakken waar anderen vastliepen, al hebben ze ook bedenkingen: de ambtelijke praktijk, juridische risico’s en begrotingsbeperkingen blijven in München de echte remmende factoren.
De eis voor het snel weer openen van de Eisbachgolf is symbolisch geworden: Krause zei kort na zijn verkiezing dat hij hoopt dat er deze zomer weer gesurft kan worden. Voor surfers is dat hoopgevend, maar sceptici wijzen erop dat de veel grotere vragen — over woningbouw, openbaar vervoer (zoals de al jaren stagnerende U9-metrolijn), fietsinfrastructuur en langdurige bureaucratische vertragingen — geen eenvoudige oplossingen bieden. Politicoloog Ursula Münch benadrukt dat politieke wil vaak botst met financiële en juridische realiteit; een relatief kleine zaak als een surfgolf heropenen blijkt dan al problematisch, laat staan structurele hervormingen.
Voorlopig staat de Eisbach als testcase: hij toont zowel de verwachtingen die Krause heeft gewekt als de grenzen waar een nieuw stadsbestuur tegenaan zal lopen. Of de jonge burgemeester daadwerkelijk sneller en effectiever zal handelen dan zijn voorgangers, zal de praktijk moeten uitwijzen.