De intellectuele oorsprong van een deugdzame jodenhaat

In dit artikel:

De auteur onderzoekt hoe de reacties op de Hamas-aanvallen van 7 oktober 2023 en de daaropvolgende toename van antisemitische incidenten in de VS en op universiteiten niet alleen uit Israëls beleid sinds 1967 kunnen worden verklaard. Volgens hem speelden ook links-progressieve denkkaders een grote rol: in delen van academische en culturele kringen werd het geweld soms goedgepraat of zelfs toegejuicht als “verzet”, terwijl joodse slachtoffers juist op opvallende onverschilligheid stuitten. De kernvraag is hoe antisemitisme zich kan voordoen als morele verontwaardiging.

Daarvoor grijpt de tekst terug op denkers als Theodor Adorno, Jean Améry en David Nirenberg. Adorno’s idee van ideologische “ticket”-pakketten wordt gebruikt om te laten zien hoe antisemitisme kan meekomen binnen bredere politieke en intellectuele schema’s, zonder expliciet als haat te klinken. De auteur verbindt dat met stromingen als poststructuralisme, deconstructie en dekoloniale theorie, die volgens hem macht, structuur en tekst zó abstract maken dat zij een simpel, moreel verhaal mogelijk maken waarin het Westen als permanente bron van kwaad verschijnt. In dat schema worden Israël en het zionisme steeds vaker neergezet als samenvatting van kolonialisme, racisme en imperialisme.

Vervolgens schetst de tekst een historische lijn: van Sovjet-propaganda in de Koude Oorlog, via de VN-resolutie uit 1975 die zionisme met racisme gelijkstelde, tot hedendaagse campusprotesten en activistische netwerken. Ook figuren als Angela Davis, Ta-Nehisi Coates en Pankaj Mishra komen voorbij als voorbeelden van een politiek moreel kader waarin Palestina symbool staat voor wereldwijde rechtvaardigheid. De conclusie is scherp: antizionisme functioneert volgens de auteur steeds vaker als een sociaal aanvaardbare, intellectueel verpakte vorm van antisemitisme, en links moet dat patroon dringend onder ogen zien.