De illusie van het 5D-schaakspel

In dit artikel:

De columnist beschrijft een persoonlijke afkeer van de geopolitieke spektakelcultuur en plaatst die in een bredere, bijna spirituele context: luidheid en machtsvertoon zijn volgens haar signalen dat het huidige, materialistische wereldbestel op instorten staat — of hooguit onderdeel is van een ingewikkeld “5D-schaakspel”. In plaats van zich te laten meezuigen door angstzaaierij in de media, kiest ze ervoor zich te onttrekken aan de nieuwsstroom en te focussen op eenvoudige dagelijkse taken tijdens een oppasklus in Utrecht (planten water geven, afwassen, kattenbak schoonmaken). Dat helpt haar om niet te bezwijken onder de emotionele last van wereldleed.

De tekst mengt wantrouwen tegenover politieke en economische elites met elementen uit complottheorieën en new-age-terminologie. De auteur hekelt hypocrisie van politici (praten over klimaat maar veel vliegen, prediken over gelijkheid terwijl ze zichzelf verrijken) en ziet in de Verenigde Staten de bron van parasitair gedrag: controle via petrodollar, mediamacht, psyops en technologie (datacenters, AI). Verder passeren bekende complotmotieven de revue — van vermeende pedofilienetwerken en “reptielen” tot twijfel aan officiële versies van gebeurtenissen zoals maanlandingen en 9/11 — als onderdeel van een ‘matrix’ die mensen steeds dromeriger doet leven.

Een andere centrale gedachte is dat de werkelijkheid zich splitst in meerdere tijdlijnen of narratieven: optimisten en doemdenkers, aanhangers van verschillende visies op leiders als Trump, en groepen die de wereld via uiteenlopende metafysische of politieke brillen interpreteren. De columnist suggereert dat juist op de plekken waar macht geconcentreerd is de scheuren het duidelijkst zullen worden; het harde geschreeuw duidt op het naderende instorten van dat bestel.

Uiteindelijk argumenteert ze dat externe autoriteit en verstandelijke analyse alleen niet volstaan: er is volgens haar een “spirituele oorlog” die om innerlijke weerbaarheid vraagt, en slechts weinigen zouden echt weten wat er op hoog niveau gebeurt. Ze roept impliciet op tot meer innerlijk leiderschap en terughoudendheid tegenover het gekrakeel van de publieke arena.