De honger naar kennis van psycholoog en columnist René Diekstra's (79) valt niet te stillen. 'Ik leer minstens zoveel van de mensen die mij lezen als zij van mij'
In dit artikel:
Psycholoog en columnist René Diekstra (79, dit jaar 80) stopt na bijna veertig jaar met zijn wekelijkse Denkwijzer-columns; deze week verschijnt de laatste reguliere aflevering. Diekstra schreef sinds 1986 ongeveer 1.448 stukjes die in meerdere regionale kranten verschenen, onder andere in Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant. Door een wijziging in de zaterdagbijlage (ingang 17 januari) vervalt de vaste plek, maar hij belooft onregelmatige bijdragen op basis van actuele gebeurtenissen te blijven leveren.
Diekstra werkt al decennialang vanuit zijn huis in Leiden en ziet schrijven als een tweede grote liefde: een onverzadigbare drang om kennis te vergaren en die te delen. Zijn oeuvre omvat ruim vijftig boeken, zelfhulptitels en populair-wetenschappelijke werken, en hij maakte ook televisie (onder meer voor Veronica). Van de opbrengst van zijn meest recente boek Psychologie voor elke dag schenkt hij de royalties aan een hulpactie voor Oekraïne; het boek kost €24,99 en auteursvergoedingen liggen doorgaans tussen de 8 en 15 procent van de verkoopprijs.
Zijn loopbaan is breed: van leerling-verpleegkundige in de psychiatrie en psychotherapeut tot hoogleraarschappen, werk voor de WHO en UNHCR in vluchtelingenkampen, en functies aan diverse onderwijsinstellingen. Die vroege periode in de psychiatrie noemt hij doorslaggevend voor zijn keuze voor de psychologie. In zijn columns behandelt hij vaak existentiele thema’s zoals zingeving en suïcidale gedachten. Hij pleit bewust voor het gebruik van concrete termen als “suïcide” in plaats van “zelfmoord”, omdat volgens hem open, specifieke taal het gesprek stimuleert en preventief kan werken.
De affaire rond vermeend plagiaat in 1996, die leidde tot zijn vertrek als hoogleraar in Leiden, komt voorbij in het gesprek. Een onderzoekscommissie oordeelde destijds dat de formele aantijging van plagiaat niet houdbaar was, maar dat er slordigheden waren; Diekstra beschouwt het gebrek aan gevolgen sindsdien als afgesloten en relevantie daarvan voor hem als gering. Hij bleef schrijven en werken aan uiteenlopende maatschappelijke en academische projecten.
Persoonlijk komt naar voren dat Diekstra veel contact heeft met lezers; reacties variëren en laten zien dat vooral mannen tegenwoordig ook opener over emoties zijn. Hij benoemt verstoorde ouder-kindrelaties en het verdriet van ouders die door kinderen zijn losgelaten als thema’s waar hij veel over hoort. Politiek-maatschappelijk geeft hij scherpe psychologische oordelen over leiders als Poetin en Trump, die hij kwalificeert als “treiteraars” en waarop volgens hem kordate maatregelen nodig zijn.
Kort profiel: geboren 20 juli 1946 in Sneek, opgegroeid in een groot katholiek gezin, getrouwd met Nelly, drie kinderen. Zijn carrière omvat onderwijs, therapeutisch werk, veel publicaties en internationale opdrachten — en ondanks controverse blijft hij een prominente en productieve stem in het publieke debat over psychologie.