De groene lucht en de doodsangsten: 4 getuigen over zwartste dag in de geschiedenis van Pukkelpop

In dit artikel:

Vijftien jaar na de zware Pukkelpopstorm van 18 augustus 2011 blikken betrokkenen terug op de ramp die tijdens de eerste festivaldag in Kiewit vijf levens eiste en ongeveer 140 mensen verwondde. Zo’n 60.000 bezoekers kregen kort na 18 uur een uitzonderlijk hevig onweer over zich heen, met hagel, zware regen en krachtige valwinden. In amper tien minuten stortte een grote tent in, kwam een deel van een lichtconstructie naar beneden en waaiden bomen om.

Spoedarts Raf Fransen werd vanuit het Sint-Franciscusziekenhuis in Heusden-Zolder opgeroepen nadat het rampenplan was afgekondigd. In de sporthal van Kiewit werd een vooruitgeschoven medische post ingericht, waar slachtoffers volgens de ernst van hun verwondingen werden opgevangen. Ook festivalgangers met een medische opleiding boden spontaan hulp. Fransen zag er veel zwaargewonden en zegt dat de gebeurtenissen nog altijd bij hem binnenkomen.

Ann Lavigne uit Kermt reed die avond met haar dochter naar Pukkelpop om haar zoon Sander te zoeken. Door de stormschade en het uitgevallen mobiele netwerk wist ze niet waar hij was. Ze zocht tot diep in de nacht, terwijl haar zoon uiteindelijk ongedeerd naar huis was gebracht door een buurvrouw die hem op het terrein had herkend. De ervaring en de beelden van de ravage blijven Ann bij; de scheefgewaaide bomen in haar tuin herinneren haar er nog dagelijks aan.

Voor Johan Oyen liep de ramp tragisch af. Zijn petekind Marlo uit Beringen en diens vriendin Wendy uit Ham kwamen om toen een deel van de Boilerroom-constructie instortte. Johan brengt sindsdien elk jaar met de familie een bloemstuk naar de festivalweide. Voor de vijftiende verjaardag maakte hij een kunstwerk uit negen doeken, met onder meer bloemen, de ingestorte constructie en vijf vlinders als verwijzing naar de slachtoffers. Het werk wordt tentoongesteld in CC Casino Beringen; de opbrengst van de verkoop gaat naar De Warmste Week. Hoewel Pukkelpop de familie jaarlijks blijft uitnodigen, zegt Johan dat zijn rouw nooit volledig zal eindigen.

Ook buurtbewoonster Denise Manteleers zag de storm van dichtbij. Vanuit haar woning aan de Kempische Steenweg zag ze de opvallend groene lucht en hoorde ze bomen en takken kraken. Omdat haar kleinkinderen op het festival waren, vreesde ze het ergste. Nadat de storm was gaan liggen, stelde ze haar garage open en deelde ze handdoeken en kleren uit aan doorweekte en angstige jongeren. Haar kleinkinderen raakten ongedeerd thuis, maar de herinnering aan die avond blijft sterk. Bij donker weer en dreigend onweer vreest Denise nog altijd voor een herhaling.