De Groene kiest De Groene: De beste klimaatverhalen

In dit artikel:

Jaap Tielbeke blikt op 22 december 2025 terug op de klimaatverhalen van De Groene dit jaar en begint met een flinke portie zelfkritiek: klimaatjournalistiek stond niet altijd op de voorgrond, vooral tijdens de verkiezingscampagne waarin het onderwerp vaak afwezig bleef. De hoofdtoon van het jaar was de tragiek van een crisis in slow motion — zichtbaar, maar niet altijd politiek prioriteit.

Belangrijke items uit de selectie:
- COP30 in Belém illustreerde die politieke impasse: na twee weken onderhandelen kwam er weer een ontoereikend akkoord uit de bus, en de ambitie van Parijs (1,5 °C) leek verder weg dan ooit. Dat zette Bart Crezee aan tot een origineel achtergrondverhaal over “overshoot” — de kans dat we de 1,5‑graadgrens tijdelijk overschrijden en de vraag of toekomstige technologieën die overschrijding weer kunnen terugdraaien.
- Innovatie en technologische hoop kregen kritische aandacht. Simon Dequeker onderzocht patenten van Nederlandse bedrijven en instituten om te bepalen of nieuwe uitvindingen echt duurzaam zijn of juist de fossiele economie verlengen. Zijn vondst: zelfs ingenieurs en techontwikkeling zijn niet immuun voor het bestaande politieke en economische klimaat.
- Een culturele en natuurbeschouwelijke invalshoek werd vertegenwoordigd door het profiel van Robert Macfarlane (door Sanne Bloemink), die pleit voor een taal en houding van verwondering tegenover niet‑menselijk leven. Macfarlane zoekt hoop in verbondenheid met landschap en in bewegingen die rechten aan de natuur willen toekennen.
- Die gedachte leidde tot een levendige briefwisseling tussen Frank Westerman (kritisch over wie namens de natuur kan spreken) en Sander Turnhout (voorstander van juridische erkenning van niet‑menselijk leven). De discussie raakt aan praktische en ethische vragen: wie vertegenwoordigt natuur, en hoe ver reikt die representatie?
- Tot slot stelde filosofe Mara van der Lugt in een essay het adagium dat optimisme een morele plicht zou zijn ter discussie. Zij waarschuwt tegen blind geloof dat alles goed komt, maar benadrukt wel dat we moeten handelen ondanks onzekerheid.

Tielbeke concludeert met een boodschap voor 2026: blijven doen wat mogelijk is — kritisch, creatief en met aandacht voor zowel wetenschappelijke, juridische als culturele perspectieven op de klimaatcrisis.