De Groene Griezel en de Zwarte Ridder

In dit artikel:

De columnist vraagt zich af of hij moet blijven schrijven over oorlog, angst, verdeeldheid en andere lelijkheid, of zich juist moet richten op schoonheid en troost. Aanleiding voor die overpeinzing is een middag waarop hij, onder het genot van zon en wodka, naar The Talking Heads luistert terwijl gevechtshelikopters laag overvliegen. Het nummer ‘Life During Wartime’ versterkt het contrast tussen de ontspannen omgeving en de dreiging in de wereld.

Volgens de schrijver trekt ellende vanzelf aandacht, zoals de pestkop Otto vroeger op school de meeste aandacht van de juf kreeg. Daardoor voelt het voor hem moeilijk om de werkelijkheid te negeren: oorlogen in Oekraïne, Iran en Gaza blijven bestaan, net als maatschappelijke negativiteit en uiteenlopende angsten rond klimaat, migratie, virussen en mogelijke gevaren uit de ruimte.

Hij kiest er daarom voor de waanzin te blijven becommentariëren. Het schrijven en delen van zijn gedachten ziet hij als een vorm van therapie: een manier om de lelijkheid van de wereld te verwerken en tegelijk ruimte te houden voor haar schoonheid. Zijn hoopvolle motto blijft dat in ‘het Land van Nuis’ altijd de zon schijnt en dat wie anderen zonneschijn brengt, die uiteindelijk ook terugkrijgt.