De gemiddelde Amsterdammer loopt meer kans op een verwarde zielenpiet te stuiten dan slachtoffer te worden van de klassieke criminaliteit

In dit artikel:

Misdaadverslaggever Paul Vugts blikt terug op zijn jarenlange berichtgeving over dakloosheid en psychiatrische problematiek in Amsterdam. Sinds zijn start bij Het Parool in 1997 zag hij herhaaldelijk dat bestuurlijke beloften over opvang en huisvesting niet werden waargemaakt.

Zo stelde het stadsbestuur dat vanaf 2000 niemand meer gedwongen op straat zou slapen. Ondanks herhaalde toezeggingen van wethouders bleven daklozen buiten slapen en raakten opvanglocaties overvol. Een psychische noodopvang die in 2002 werd geopend, moest al snel sluiten door personeelstekort, gebrekkige behandeling en een tekort aan bedden. Een vergelijkbare belofte uit 2008, waarbij daklozen binnen zes weken via een instroomhuis schuldenhulp en huisvesting zouden krijgen, bleek volgens de gemeentelijke ombudsman in 2010 evenmin gerealiseerd.

Vugts verbindt die voorgeschiedenis aan de huidige situatie. Amsterdam kampt volgens hem met een crackepidemie, terwijl de GGD recent waarschuwde dat een samenhangende aanpak ontbreekt. Door de versnippering van de hulpverlening is er onvoldoende overzicht en zijn passende zorg en opvang schaars. Dat leidt volgens de journalist tot toenemende overlast en gevaarlijke situaties rond mensen met ernstige psychische problemen en verslavingen.

Hoewel inmiddels de term ‘mensen met onbegrepen gedrag’ wordt gebruikt in plaats van ‘verwarden’, vindt Vugts dat vooral concrete maatregelen nodig zijn. Hij schrijft wekelijks voor Het Parool en bespreekt Amsterdamse misdaadontwikkelingen ook in de Parool Misdaadpodcast.