De gedichten in Sarah de Konings fascinerende debuutbundel zijn baldadig, erotisch en sadistisch

In dit artikel:

De Vlaamse dichteres Sarah de Koning (1992) presenteert met Tekstielen een indrukwekkend debuut waarin een ongrijpbare ik-verteller het woord voert. De bundel roept vragen op: lijken de gedichten te handelen over romantische liefde, of gebruikt de dichter het thema slechts als aanleiding voor iets anders — een verkenning van taal, verlangen en vorm?

De titel suggereert materiaal en weefsel, en die metafoor werkt door in de poëzie: zinnen en beelden worden als draden neergelegd, soms fragmentarisch, soms intiem, maar steeds moeilijk vast te pakken. De Koning kiest voor een stem die ontwijkt en prikkelt, waardoor lezers moeten zoeken naar betekenis tussen de losse, gevoelige waarnemingen. Tekstielen belicht daarmee minder het antwoord op de vraag of het om liefde gaat dan de vraag hoe poëzie die ervaring verbeeldt en organiseert.