De fragmentatie van de homobeweging maakt haar zwakker dan ooit

In dit artikel:

Marieke Huisman laat in *Queer geschiedenis van Nederland* zien hoe de Nederlandse homobeweging en queer-geschiedschrijving zich hebben ontwikkeld, maar ook hoe versnipperd en verdeeld die inmiddels zijn geworden. Volgens de auteur van dit stuk helpt haar boek om te begrijpen waar die ideologische fragmentatie vandaan komt. Huisman beschrijft hoe activisten al ruim een eeuw proberen een eigen verleden zichtbaar te maken: eerst door een ‘eregalerij’ van beroemde voorbeelden op te bouwen, later door aandacht te vragen voor vervolging, verzet en politieke strijd, en uiteindelijk door te twisten over wie die geschiedenis eigenlijk mag vertegenwoordigen.

Een belangrijk punt in het boek is dat veel historische claims over vervolging en slachtoffers niet altijd standhouden. Zo laat Huisman zien dat er in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog geen systematische vervolging van homoseksuelen plaatsvond, en dat de beroemde koppeling tussen Nederlandse queer-geschiedenis en Stonewall pas heel laat voet aan de grond kreeg. Tegelijk benadrukt ze dat queer activisme juist sterk pluriform is: verschillende groepen, zoals oudere homomannen, lesbische feministen, transpersonen en mensen van kleur, botsen voortdurend over identiteit, taal en strategie. De recensent concludeert dat de klassieke homobeweging daardoor aan invloed verliest, terwijl hedendaags queer activisme steeds vaker draait om exclusie, strijd om erkenning en een fragmentarische zoektocht naar een bruikbaar verleden.