De erfenis van een vrouw zonder testament gaat naar de man die haar doodde, niet naar haar moeder en zus

In dit artikel:

Een man die zijn vrouw opzettelijk om het leven bracht, blijft haar enige erfgenaam. De Rechtbank Midden-Nederland wees op 21 januari 2026 de vordering van de moeder en zus van de vrouw af. Zij wilden dat hij juridisch onwaardig werd verklaard om te erven en hadden beslag laten leggen op de woning en persoonlijke bezittingen van de overledene.

De man werd in de strafzaak ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij tijdens een psychose volledig ontoerekeningsvatbaar was. Hij kreeg tbs met voorwaarden, maar geen strafrechtelijke veroordeling. Volgens artikel 4:3 van het Burgerlijk Wetboek is iemand die de erflater heeft gedood alleen automatisch onwaardig om te erven na een onherroepelijke veroordeling. De Hoge Raad had in december 2024 al geoordeeld dat ontslag van rechtsvervolging niet als zo’n veroordeling geldt. Op 7 juli 2026 verwierp de Hoge Raad bovendien het cassatieberoep van de man, waardoor die beslissing definitief werd.

De rechtbank zag ook geen uitzonderlijke reden om de erfenis op grond van redelijkheid en billijkheid aan de man te onthouden. Alleen het doden van de echtgenoot is daarvoor onvoldoende, omdat daarmee de wettelijke eis van een veroordeling zou worden omzeild. De familie stelde dat de man zijn vrouw jarenlang had gecontroleerd en geïsoleerd, maar onderbouwde dat volgens de rechtbank onvoldoende. Ook het feit dat een vordering van €30.613 uit de nalatenschap van haar vader bij de man terechtkomt, veranderde de uitkomst niet.

Omdat het echtpaar geen kinderen had en de vrouw geen testament had, bepaalt de wettelijke erfopvolging dat haar echtgenoot de enige erfgenaam is. De beslagen werden opgeheven en moeder en zus moeten €2.207 aan proceskosten betalen. De rechtbank benadrukte dat het uitbreiden van de wettelijke gevallen van erfrechtelijke onwaardigheid aan de wetgever is, niet aan de rechter.