De druzen van Damascus zijn nog altijd strijdlustig
In dit artikel:
In Jaramana, een dichtbebouwde voorstad van Damascus die al generaties lang door tienduizenden druzen bewoond wordt, heerst een mengsel van alledaagse warmte en groeiende angst. In culturele centra en op binnenplaatsen ontvangen lokale notabelen als Khaldoun Affouf gasten met zoetigheid en foto’s van voorouders; vertrekken uit de stad komt voor velen niet in aanmerking. Tegelijkertijd is het leven van de druzen in Syrië de afgelopen jaren moeilijker geworden: hun gemeenschap, voortgekomen uit sjiitische stromingen maar religieus afgesloten en niet missionair, voelt zich steeds vaker onder druk gezet.
De spanning escaleerde begin dit jaar: in februari braken in Jaramana gevechten uit tussen druzische milities en troepen van de nieuwe Syrische regering, met doden en gewonden tot gevolg. In april en mei verplaatsten soortgelijke vijandelijkheden zich naar het zuiden, rond Suwaida — een provincie met veel druzen — waar tientallen slachtoffers vielen. Lokale leiders als Hamoud Dabous bestempelen wat er gebeurt als een vorm van genocide en vrezen dat na de druzen ook andere minderheden, zoals christenen, doelwit kunnen worden. De druzen zelf dragen hun eigen gewapende milities; onderlinge vastberadenheid is groot en een dominante kreet is dat ze zich niet gewonnen zullen geven: “Zolang er nog één van ons in leven is, zal hij vechten,” aldus Dabous.
Regionaal spelen ook andere machten een rol. In tegenstelling tot de alawieten hebben de druzen momenteel een krachtige regionale bondgenoot: Israël. Naast een aantal druzen in Israël, Jordanië en Libanon heeft Israël zich publiekelijk opgeworpen als beschermheer van sommige druzen in Syrië — een positie die deels verklaard wordt door strategieën om invloed in de regio te behouden. Toen Suwaida onder vuur lag, voerden Israëlische straaljagers zelfs luchtaanvallen op strategische doelwitten in Damascus, waaronder het militaire hoofdkwartier aan het Umayyadenplein; de schade is sindsdien nog zichtbaar in de stad.
Tegelijkertijd leeft onder minderheden wrok richting grootmachten; velen verwijten externe machten invloed te hebben gehad op het vorige Syrische bestuur en op machtswisselingen daarna. De druzen benadrukken dat ze geen soevereiniteit of identiteit zullen prijsgeven — een gevoel van diepe historische verbondenheid, volgens Dabous al 1400 jaar standhoudend in deze regio. De combinatie van lokale milities, regionale interventies en oude wetenswaardige wortels maakt de positie van de druzen in het huidige Syrië zowel kwetsbaar als onvermurwbaar.