De dieren van Anton Koolhaas zijn raar en grillig. Ik kan nog steeds lachen om die dommige bliek

In dit artikel:

De columnist voor de Volkskrant reflecteert op de magische en willekeurige aard van kindherinneringen, waarbij hij zich vooral richt op de invloed van specifieke films en dierenverhalen uit zijn jeugd. Hij en zijn broer en zus herinneren zich levendig de films 'Parenthood' en 'On Golden Pond', voornamelijk omdat deze slechts op twee videobanden stonden die ze thuis hadden. Daarnaast hebben ze intense herinneringen aan de dierenverhalen van Anton Koolhaas, met als favoriet het verhaal over een bliek genaamd Wissus.

De verhalen van Koolhaas onderscheiden zich door hun vreemde en atypische dierenpersonages, die vaak menselijk gedrag vertonen in een bizarre, formele stijl. Deze zijn in schril contrast met de meer filosofische dierenverhalen van Toon Tellegen, die meer gericht zijn op troost en wijsheid. Koolhaas' verhalen stonden hem toe om kinderen te vermaken met simpele maar humoristische zinnen, zoals de vrolijke uitroepen van de bliek.

Wat de schrijver intrigeert over Anton Koolhaas is zijn schrijfproces; Koolhaas, die journalist en docent aan de filmacademie was, schreef gemiddeld 5.000 tot 6.000 woorden per dag. Dit geeft de columnist een gevoel van geruststelling dat snelheid in het schrijven geen belemmering hoeft te zijn voor kwaliteit, wat hem aanspreekt aangezien hij zelf niet van traag schrijven houdt.