De dagboeken van Mensje van Keulen zijn een geruststellend verslag van hoe makkelijk-moeilijk het leven kan zijn

woensdag, 14 januari 2026 (11:00) - De Groene Amsterdammer

In dit artikel:

Mensje van Keulen staat centraal in Omgeslagen dagen, haar vierde bundel dagboekfragmenten (1983–1987). Waar veel schrijvers je niet meteen naar een volgend dagboek lokken, werkt Van Keulen precies het tegenovergestelde: haar schrijvers- en gezinsleven voelt aan als een rommelig, vertrouwd huis waarin je graag rondkijkt. Eerdere dagboeken heetten Alle dagen laat, Neerslag van een huwelijk en Moeder en pen; deze nieuwe reeks zet het verloop van haar dagelijks bestaan en innerlijke strijd voort.

De bundel wisselt humoren banale huishoudelijkheid met pijnlijk persoonlijke confrontaties. Mensjes zoon Aldo is het emotionele hart: opvoeden, zwemlessen, tanden wisselen en kleine, ontroerende momenten krijgen scherpe, korte notities waarin het moederschap zijn gewone magie terugvindt. Tegelijk tekent ze een schrijversbestaan vol twijfel — periodes van zekerheid worden snel gevolgd door knagende onzekerheid — en de soms vijandige, concurrentiële boekenwereld die door grotere gebeurtenissen zoals Tsjernobyl vrijwel meteen relativering krijgt.

De teksten schetsen ook de ongelijkheid en kwetsbaarheid in haar relaties: afwezige vaders, een nieuwe geliefde die kwetsend is, de kosten van een zelfbetaalde abortus en zelfs een verkrachting door een kennis, beschreven op nuchtere, directe wijze te midden van alledaagse beslommeringen. Dat contrast tussen het alledaagse en het traumatische maakt de notities schrijnend en geloofwaardig.

Van Keulens stijl is helder en compact; korte, montere zinnen vangen zowel haar humeur als haar observaties. Ze zoekt troost in kleine genoegens — katten, een goed gesprek, een schrijfproject dat aanslaat — en in haar eigen gewoonheden (en soms in alcohol), wat de bundel menselijk en herkenbaar maakt.

Omgeslagen dagen is daarmee een troostrijke, realistische registratie van het “gemakkelijk-moeilijke” leven: ongevraagd leed en kleine vreugden die elkaar voortdurend afwisselen, opgetekend door een stem die bij de lezer blijft hangen.