De communautaire kater na de Songfestivaloverwinning van Sandra Kim

In dit artikel:

Na de overwinning van Sandra Kim in 1986 ontstond in België meteen een communautair debat over wie in 1987 het Eurovisiesongfestival zou organiseren: de Vlaamse openbare omroep BRT (nu VRT) of de Franstalige RTBF. Kim was door de RTBF geselecteerd en haar zege bracht de vraag op welke omroep én welke stad het jaar erop de klus zou klaren.

Aanvankelijk zaten de directies nog samen, maar snel groeiden onenigheid en wederzijds wantrouwen. Een technische commissie onderzocht mogelijke locaties: de Coronmeuse in Luik, het Koninklijk Circus in Brussel, het Casino-Kursaal in Oostende en de Stadsschouwburg in Antwerpen — technisch bekeken was die laatste het beste alternatief. Toch dook zonder medeweten van de BRT ineens het Heizelcomplex in Brussel op als nieuwe kandidaat. BRT-voorzitter Adriaan Verhulst beschuldigde de RTBF van lobbyen en stelde dat “de RTBF het spel niet serieus gespeeld” had. De spanningen liepen zo op dat de Vlaamse omroep zich terugtrok en de RTBF vrijwel alleen verantwoordelijk werd gesteld voor de organisatie.

De RTBF koos uiteindelijk Paleis 7 op de Heizel, een locatie die ingrijpend aangepast moest worden (vooral qua akoestiek), wat leidde tot hoge kosten die jarenlang op de Franstalige omroep drukten. Ondanks de problemen was de uiteindelijke show technisch modern en oogstte lof; de presentatrice Viktor Lazlo sprak bij ontvangst en afscheid enkele woorden Vlaams, en Liliane Saint‑Pierre, de Belgische inzending, leverde een gewaardeerde prestatie.

Het dossier illustreert hoe een culturele gebeurtenis in België snel een politieke en communautaire lading krijgt: organisatorische rituelen, locatie-ego’s en financiële lasten liepen langs communautaire lijnen, waardoor veel tijd en energie bij de BRT verloren gingen, terwijl de RTBF de organisatorische en financiële last op zich nam.