De claustrofobische contreien van Alex van Warmerdam in 'Geen zorgen, ik hou van je' zijn totaal eigen

In dit artikel:

Alex van Warmerdams eerste verhalenbundel, *Geen zorgen, ik hou van je*, bestaat uit slechts zes verhalen, maar vormt ondanks die beperkte omvang een sterk en uitgesproken geheel. Van Warmerdam is vooral bekend als film- en toneelregisseur, maar schrijft ook poëzie en proza. In deze bundel schetst hij kale, plaatsloze werelden waarin de dreiging vaak schuilgaat in alledaagse situaties.

Al in het openingsverhaal ‘Benzinestation’ ontstaat onrust rond de dertienjarige krantenbezorger Lucas, die door een pompbediende bij diens gezin wordt uitgenodigd. De sobere details en het vele zwijgen suggereren dat er geweld dreigt. Die beklemmende sfeer keert terug in verhalen over een man die een kind begluurt, een depressieve voyeur en personages die sociaal geïsoleerd raken door verboden of grensoverschrijdende verlangens.

De verhalen worden gaandeweg absur der en verontrustender. In ‘Cindy’ mondt een gewelddadige vlucht door het bos uit in een bizarre relatie tussen een jonge vrouw en een hond; Van Warmerdam presenteert dit zonder uitleg of moreel commentaar. Ook het titelverhaal combineert dreiging met droogkomische absurditeit, wanneer een crimineel ’s nachts in de kamer van de verteller verschijnt.

Volgens de bespreking ligt de kracht van de bundel in de combinatie van een heldere, uitgeklede stijl en groteske plotwendingen. De vaak dorps aandoende, calvinistische omgeving maakt onderdrukte emoties en sociaal isolement voelbaar. De personages ondergaan hun ongeluk gelaten, waardoor de duisternis tegelijk verontrustend, absurd en fascinerend wordt.