De bodemloze Binnenhof-put: Renovatie van het Haagse pluche kost de belastingbetaler inmiddels bijna 3 MILJARD euro!
In dit artikel:
De renovatie van het Binnenhof is uitgegroeid tot een financieel en organisatorisch fiasco. Wat in 2015 werd aangekondigd als een herstelklus van circa €475 miljoen die binnen 5,5 jaar afgerond zou zijn, blijkt nu een veel grotere en langdurigere operatie: de kosten zijn opgelopen naar ongeveer €2,79 miljard en de oplevering is doorgeschoven naar het voorjaar van 2031. Minister Joba (Boekholt‑O’Sullivan, Wonen) is verantwoordelijk voor het project en gaf tijdens een recent Kamerdebat toe dat problemen zoals houtrot en vervuilde grond omvangrijker waren dan eerdere onderzoeken voorspelden; haar reactie werd door critici als weinig overtuigend bestempeld — zij zei onder meer dat ze “haar uiterste best gaat doen”.
Parlementariërs reageerden wisselend. PVV-Kamerlid Kick Mooiman stelde dat “de grip volledig kwijt” is; andere partijen riepen om strengere kostenbeheersing of verboden op verdere wijzigingen, maar veel opmerkingen bleven volgens het artikel zachtaardig of symbolisch van aard. Verschillende Kamerleden wezen ook op eigen verantwoordelijkheid voor achterstallig onderhoud. VVD, CDA, D66 en kleinere partijen wisselden zorgen over begrotingsimpact en waardering van het historische karakter, waarbij sommige politici de restauratie juist als belangrijk cultureel werk presenteerden.
Het Rijksvastgoedbedrijf voert de operatie uit; tijdens een VIP‑rondleiding zouden Kamerleden indruk zijn gemaakt door luxueuze en kostbare restauratiedetails, wat volgens de auteur bijdraagt aan de verontwaardiging over prioriteiten en besteding van belastinggeld. De minister erkende dat bijna €2,7 miljard “ongelooflijk veel” is, maar wilde geen harde garantie geven dat de eindstand bereikt is en kondigde als concrete maatregel aan de Kamer voortaan apart te informeren bij nieuwe kostenstijgingen.
De publikatie koppelt de Binnenhof‑kwestie aan bredere maatschappelijke thema’s: oplopende woonlasten, energieprijzen en de asielcrisis, en bevat oproepen tot protest tegen een gepland asielzoekerscentrum bij Elst/Rhenen. Concluderend schetst het stuk bredere frustratie over grote publieke projecten en gebrek aan vertrouwen in kostenbeheersing en transparantie rond staatsinvesteringen.