De binnenwereld van Dilan Yesilgöz blijft een gesloten boek
In dit artikel:
Historicus Alies Pegtel beschrijft in De negen levens van Dilan Yesilgöz de opkomst en het politieke profiel van de VVD-leider, maar komt in haar epiloog met een scherpe kwalificatie: volgens haar is Yesilgöz geen klassieke liberale democraat maar eerder een populist die bereid lijkt juridische grenzen te passeren. Die conclusie plaatst Pegtel vooral tegenover Yesilgöz’ standpunt om de voorrang voor statushouders bij toewijzing van sociale huurwoningen te schrappen, een maatregel die de Raad van State als discriminerend bestempelde maar die Yesilgöz steunt.
Pegtel schetst Yesilgöz’ achtergrond levendig: dochter van Koerdische politiek vluchtelingen die in Amersfoort een nieuw leven opbouwden, met een vader die criminoloog werd en een moeder actief in vluchtelingenorganisaties. Ankers in het verhaal zijn persoonlijke anekdotes—zoals haar verzet tegen een taaltoets op de basisschool—en haar loopbaan in Amsterdamse ambtenarij en lokale politiek, waarin ze zich profileerde als weerbare, mediagenieke en uitgesproken politica. Ook wordt beschreven hoe ze als jonge politica te maken kreeg met vernederende opmerkingen, maar daar niet als slachtoffer door reageerde.
De biografie worstelt met het binnendringen van Yesilgöz’ innerlijke beweegredenen: Pegtel slaagt er volgens zichzelf niet in helder vast te stellen wat Yesilgöz echt dacht of wilde tijdens cruciale formatieperiodes, en doet voorzichtige interpretaties met verwijzingen naar theoretische kaders zoals Foucault. De auteur legt daarnaast veel gewicht bij meningen van mediacritici en opiniemakers (onder wie Jort Kelder, Sander Schimmelpenninck en Maarten van Rossem), wat de vraag oproept met welke gezaghebbendheid die stemmen de politieke keuzes van Yesilgöz duiden.
Pegtel laat zien waarom de VVD-top juist zíj wilde: ze is bestand tegen publieke druk, heeft showmanschap en uitgesproken standpunten, en doorbrak het zogenoemde Rutte-tijdperk. Tegelijkertijd plaatst die aanpak de partij bloot: verkiezingsverliezen en deelname aan het mislukte kabinet-Schoof bleken het prijskaartje. Over haar toekomst is Pegtel optimistisch-distants: Yesilgöz kan zich volgens haar waarschijnlijk opnieuw uitvinden en blijven meedoen in Den Haag.
De recensie wijst erop dat Pegtel soms te veel leunt op één politiek standpunt en kritische buitenstaanders om tot haar harde oordeel te komen, terwijl veel politici regelmatig wetsvoorstellen ondersteunen die de Raad van State afwijst. Daardoor rest de lezer een dubbel beeld: enerzijds een overtuigende portrettering van herkomst en stijl, anderzijds een debatwaardige interpretatie van Yesilgöz’ democratische legitimiteit.