'De beste strategie tegen intelligent, progressief links is om constant "Nou en?" te antwoorden'

In dit artikel:

Theodor Holman schrijft een ironisch, persoonlijk briefje aan Bart waarin hij Nederland en zijn politieke cultuur genadeloos bespot. Met een groteske, mythische anekdote — Nederland als nageslacht van een vrouw en een Mars-kobold — zet hij de toon: het land is klein, lafhartig en hypocriet, met af en toe een sprankje vindingrijkheid dankzij die mysterieuze “Tante Ans”-genen.

Hij richt zijn pijlen vooral op links en het zogenoemde morele ijkingsvermogen van progressieve partijen. Namen als Jesse Klaver en Rob Jetten dienen als voorbeelden van hypocrisie: volgens Holman claimt Klaver verkiezingswinst en beschuldigt Israël van genocide, terwijl Jetten ooit meeliep bij protesten tegen Gaza en later als regeringsfiguur vriendschappelijk dineert met iemand die hij eerder scherp bekritiseerde. Ook de politie krijgt een veeg: zij nemen deel aan iftar-bijeenkomsten terwijl dat volgens de columnist geen garantie biedt tegen gevaar.

Naast kritiek tekent Holman een identiteitsclaim: hij omarmt de scheldnaam “domrechts” als geuzennaam en beeldt een denkbeeldige partij “Dom Rechts” uit — een tegenreactie op wat hij ziet als betutteling door links. Zijn politieke tactiek is eenvoudig en confronterend: morele verwijten beantwoorden met onverschilligheid (“nou en?”) om zo het door links gevoerde gesprek te neutraliseren.

De column eindigt met satirische beelden — een schip dat zinkt zonder ijsberg, met islamisme als fictieve ijsberg en bekende media- en cultuurfiguren als bemanning — en een kleine zelfpromotie: Holman publiceert op SlordigLeven.nl en maakt samen met Bart Nijman de podcast Radio Blauwe Hap, die hij als één van de meest uitgesproken “domrechtse” kanalen bestempelt.

Kortom: een gemene mengeling van provocatie, zelfspot en politieke parodie die vooral bedoeld is om de hypocrisie van links aan de kaak te stellen en rechts een brutaal imago terug te geven.