De bedreigde olijvenoogst op de West Bank

In dit artikel:

In Beit Jala, ten westen van Bethlehem, begint de jaarlijkse olijvenoogst. Palestijnse families werken samen op hun land; voor honderdduizenden gezinnen op de Westelijke Jordaanoever is de opbrengst een belangrijke bron van inkomen en levensonderhoud.

Volgens de auteur verloopt de oogst echter steeds vaker onder dreiging van Israëlische kolonisten. Palestijnse boeren krijgen te maken met mishandeling, diefstal van olijven en landbouwgereedschap, brandstichting, geblokkeerde toegangswegen en aanvallen op gezinnen en hun medestanders. Zulke incidenten zouden niet op zichzelf staan, maar deel uitmaken van een patroon waarmee Palestijnen van hun land worden verdreven. Ook journalisten en internationale of Israëlische activisten zijn doelwit of worden door het leger geweerd.

De auteur legt een verband met de uitbreiding van meer dan tweehonderd Israëlische buitenposten op de Westoever. Deze kleine, vaak provisorische nederzettingen liggen verspreid en bevinden zich steeds vaker nabij Palestijnse dorpen en in Gebied B, dat volgens de Oslo-akkoorden onder Palestijns civiel bestuur maar Israëlische militaire controle valt. Vanuit de buitenposten zouden kolonisten aanvallen uitvoeren en Palestijnse huizen of grond als nieuwe steunpunten overnemen.

Hoewel veel buitenposten volgens de Israëlische wet illegaal zijn en alle nederzettingen in bezet gebied volgens het internationaal recht illegaal zijn, worden ze volgens de tekst nauwelijks blijvend ontmanteld. Verwijderingen door de grenspolitie blijken vaak tijdelijk: binnen korte tijd worden de posten opnieuw opgebouwd. Nieuwe buitenposten verschijnen zelfs in gesloten militaire zones, waarna omliggende Palestijnse dorpen onder druk komen te staan.

De relatie tussen kolonisten en het Israëlische leger wordt beschreven als nauw verweven. Soldaten zouden kolonisten geregeld begeleiden of aan hun activiteiten deelnemen, terwijl het leger Palestijnse bewoners en activisten juist de toegang tot olijfgaarden ontzegt met een beroep op veiligheidsmaatregelen. Politieke steun voor de buitenposten zou bovendien breder zijn dan alleen binnen de regering-Netanyahu.

De mensenrechtenorganisatie B’Tselem beschrijft dit bredere patroon in een rapport op basis van meer dan tweeduizend getuigenissen en dertig jaar documentatie als de beoogde ‘eliminatie van het Palestijnse sociale bestaan’. Volgens de auteur gebeurt dat op de Westoever niet door één massale operatie, maar sluipenderwijs: door geweld, onteigening en beperkingen die het Palestijnse gemeenschapsleven verzwakken, terwijl Israëlische controle verder wordt uitgebreid.