De Amerikanen koloniseren onze geschiedenis, toont dit nieuwe heldenepos dat relevanter is dan The Odyssey

In dit artikel:

De Franse film De Gaulle: Résistance, de duurste productie uit de Franse filmgeschiedenis, vormt het eerste deel van een tweeluik over Charles de Gaulle. De film behandelt zijn rol in het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, terwijl de recensent vindt dat de productie in de media ten onrechte wordt overschaduwd door de Amerikaanse film The Odyssey. Volgens hem past die beperkte aandacht in een bredere Amerikaanse culturele dominantie.

De film opent in 1940, wanneer Duitse troepen Frankrijk binnenvallen. Bij Montcornet weigert De Gaulle zich terug te trekken en leidt hij een tegenaanval op de Duitse tanks. Nadat maarschalk Pétain voor capitulatie kiest, Frankrijk onder Vichy-bestuur komt en De Gaulle bij verstek ter dood wordt veroordeeld, wijkt de generaal uit naar Londen. Daar richt hij het Vrije Franse Leger op, ondanks zijn gebrek aan bekendheid, politieke ervaring, leger en kennis van het Engels.

Regisseur Antonin Baudry, voormalig diplomaat, laat zien hoe De Gaulle aanvankelijk als onrealistisch en eigenzinnig werd beschouwd, maar desondanks bleef volhouden. De film behandelt ook de verdeeldheid binnen Frankrijk tussen collaborateurs en uiteenlopende verzetsgroepen. Een belangrijk deel eindigt bij de Slag om Bir Hakeim in Libië, waar Franse en Joodse vrijwilligers de opmars van Rommels Afrikakorps wisten te vertragen. Het tweede deel, De Gaulle: Liberté, verschijnt volgens de recensent de maand daarna.

De recensent prijst het hoge tempo, de spectaculaire scènes, de humor en de vertolking van De Gaulle door Simon Abkarian. De historische gebeurtenissen zijn volgens hem authentiek, al voegde Baudry persoonlijke verhaallijnen toe. Centraal staat het idee van Frankrijk als meer dan een grondgebied: een nationale overtuiging die mensen tot verzet kan bewegen.

De bespreking plaatst De Gaulle bovendien in een bredere politieke context. Hij verzette zich na de oorlog tegen Amerikaanse hegemonie, maakte Frankrijk onder zijn presidentschap tot een zelfstandige kernmacht buiten de NAVO en erkende uiteindelijk de onafhankelijkheid van Algerije, hoewel dat hem aanslagen van extreemrechts opleverde. De film wordt daardoor verbonden met actuele discussies over verzet, leiderschap en nationale soevereiniteit. Ook De Gaulles conservatieve maar antifascistische houding en zijn kritische opvattingen over Israël worden aangehaald als redenen waarom de recensent hem relevant vindt voor de 21e eeuw.