De aluminium isolatiedekentjes schitterden in het spotlicht | column Maaike Borst

In dit artikel:

Die eerste woensdagavond van de nieuwe Ter Apel-crisis speelt zich af op het grasveld rond het opvangcentrum: afwachtende asielzoekers, hulpverleners en een leger journalisten die de chaos vastleggen. Een jonge man uit Jemen, nog onbekend met Nederlandse gewoontes, verwacht vroeg duisternis; vrijwilligers van het Rode Kruis – onder wie een ervaren vrouw die al bij eerdere pieken aanwezig was – delen dekens en regenponcho’s uit en vermanen mensen om warme spullen te pakken omdat de nacht koud kan worden.

De aanblik roept herinneringen op aan de piek vier jaar eerder. Diezelfde fotografen en cameraploegen registreren nu de komst van een rij oranje dixies en het wachten op oplossingen: overleg tussen instanties, telefoontjes en het voorspelbare wijzen naar buurgemeenten totdat Stadskanaal uiteindelijk mogelijk opvang zou aanbieden. Omdat de drukte pril is, lopen er evenveel journalisten rond als bedloze asielzoekers; Ter Apel-bewoners en vrijwilligers mengen zich tussen de mensen en wisselen bezorgdheden en uitleg uit.

Toen het echt donker werd, zette een felle SBS6-lamp het veld in scène: glimmende isolatiedekens, popelende populieren en de hulpverleners die met poncho’s en dekens de zichtbare ‘helden’ van de avond lijken. Tussen de functionele hectiek door blijft menselijke warmte zichtbaar: de jongen uit Jemen trekt zijn poncho aan en vraagt hoe hij erbij loopt — een klein, menselijk moment te midden van een systemische opvangcrisis.