David de Vos evangeliseert niet meer: „Je wordt niet pas een kind van God als je maar de juiste beslissing neemt"
In dit artikel:
David de Vos, bekend evangelist en auteur van het in 2024 omstreden Rauw, heeft met zijn nieuwe boek Alle mensen zijn kinderen van God opnieuw heftige reacties opgeroepen binnen evangelische kringen. Waar hij eerder wereldwijd het evangelie verkondigde voor soms honderdduizenden mensen, kondigde hij aan zijn zendingsorganisatie Go and Tell per 1 januari op te heffen en zichzelf om te scholen tot trainer en coach. De stap komt samen met een theologische koerswijziging die veel van zijn volgers verbaast.
Centraal in De Vos’ nieuwe visie staat het idee dat alle mensen een uitdrukking zijn van wie God is en van meet af aan naar Gods beeld geschapen zijn. In plaats van te benadrukken dat iemand door een bewuste geloofsbeslissing “kind van God” wordt, ziet hij geloof als het wakker worden voor iets dat al in mensen aanwezig is. Hij betwist niet dat klassieke bijbelteksten anders gelezen worden, maar stelt dat de Schrift tegenstrijdigheden bevat en dat alternatieve lijnen — zoals zijn inclusieve interpretatie — even legitiem zijn om te onderzoeken.
Ook zijn opvatting over hemel en hel verschoof: minder gericht op eeuwigdurende veroordeling, meer op de concrete keuzes die mensen dagelijks maken en de gevolgen daarvan in het hier en nu. Methodes die in evangelische kring gebruikelijk zijn — zoals het nadrukkelijke zondaarsgebed — laat hij los omdat ze volgens hem te vaak uitsluiting veroorzaken, terwijl de kernboodschap van Jezus’ liefde onveranderd blijft. Hij sluit niet uit dat hij zich kan vergissen en noemt zijn huidige standpunt geen absoluut eindpunt.
De publicatie gaat gepaard met een documentaire en veel kritiek; sommigen noemen het een nieuwe “David de Vos-show”. Hij verdedigt echter dat hij, juist omdat hij zolang op het podium stond, zijn veranderde opvattingen nog éénmaal publiek wil delen om discussie en zelfonderzoek binnen de kerk op te roepen. De kwestie raakt bredere spanningen in het christendom tussen exclusieve reddingsleer en meer inclusieve theologieën, en zet vragen over Bijbellezing, autoriteit en kerkelijke praktijk opnieuw op de agenda.