Dat Spanje won van Fifa- en Trump-favoriet Argentinië was een passende einduitslag van dit WK

In dit artikel:

Het WK voetbal van 2026 werd volgens de auteur niet alleen een sporttoernooi, maar ook een demonstratie van hoe FIFA en Donald Trump elkaar politiek en symbolisch versterken. De tekst schetst hoe de internationale voetbalbond onder Gianni Infantino al jaren verweven is met corruptie, machtspolitiek en autoritaire regimes: eerst Rusland en Qatar, en vervolgens de Verenigde Staten, Mexico en Canada. Dat de VS gastland werden, noemt de auteur geen bewuste keuze voor Trump, maar wel een uitkomst die door zijn herverkiezing en de verzwakking van Amerikaanse democratische instituties alsnog in het teken van zijn macht kwam te staan.

Tijdens het toernooi botsten morele bezwaren over immigratiebeleid, visa, ticketprijzen en het bombarderen van een deelnemend land nauwelijks met de werkelijkheid van het stadion. Volgens de auteur bleek opnieuw dat voetbal voor veel fans, media en overheden vooral draait om spektakel, geld en cognitieve dissonantie. Tegelijk laat hij zien dat de VS juist door hun grote immigrantenpopulatie, fan culture en commerciële sporttraditie een ideaal WK-land zijn geworden, ook al had rechts-Amerika traditioneel een hekel aan ‘soccer’.

Trump past daar volgens de auteur perfect in: hij houdt zelf van voetbal, ziet het als een instrument van macht en versterkt via Infantino’s FIFA een wereld waarin autoritaire leiders zich graag via sport profileren. Een opvallend voorbeeld was Trumps poging om een rode kaart voor de Amerikaanse spits Folarin Balogun te laten schrappen, wat de auteur ziet als een kleine versie van zijn grotere neiging om regels naar zijn hand te zetten. Dat Spanje uiteindelijk wereldkampioen werd, en Trump bij de prijsuitreiking werd uitgejouwd, vormt voor de auteur een symbolische tegenzet tegen de trumpiaanse greep op het toernooi.