Dat cocktailjurkje van Marilyn Monroe was trouwens paars

In dit artikel:

Marilyn Monroe staat centraal in een reflectie op de aantrekkingskracht en mythevorming van de cinema. De aanleiding is haar 100e geboortedag, die op verschillende filmplekken wordt herdacht, onder meer in Bologna tijdens het Festival del Cinema Ritrovato. Daar bekijkt de auteur de documentaire *Quand Marilyn chantait pour les GI’s*, over Monroe’s optredens voor Amerikaanse soldaten in Korea in 1954.

De film laat Monroe zien als veel meer dan het stereotype van de naïeve blondine. Tijdens vier dagen en meerdere shows per dag zingt ze in de kou, voor duizenden militairen, en weet ze het publiek moeiteloos in te pakken. Ook als ze even haar tekst kwijt is, herpakt ze zich professioneel. Dat contrasteert met het hardnekkige beeld van de onzekere, door mannen gemanipuleerde ster. Volgens de auteur tonen zulke opnamen juist haar talent, charisma en controle.

Tegelijk bekritiseert de tekst hoe Monroe’s nalatenschap vaak wordt geromantiseerd of seksistisch herverpakt: niet alleen als symbool van schoonheid, maar ook als “slimme” vrouw met boeken, alsof dat haar waarde extra moet bewijzen. De bredere observatie is dat oude Hollywoodfilms en filmgeschiedenis doordrenkt zijn van mannelijke macht, terwijl Monroe juist zichtbaar maakte hoe sterk filmsterren het publiek kunnen domineren. Acht jaar na haar dood blijft zij een van de meest raadselachtige iconen van het medium.