Daphne (42) lag tien weken op randje van leven en dood op de ic: 'Maar het echte gevecht begint pas daarna'

In dit artikel:

Veel ex‑IC‑patiënten houden langdurig klachten over aan hun opname: dat wordt aangeduid als PICS (Post‑Intensive Care Syndrome). In het artikel staan de ervaringen van Tanya Commandeur en Daphne Bolman centraal; hun verhalen illustreren hoe fysiek, mentaal en sociaal herstel elkaar beïnvloeden nadat medische kritiek is overwonnen.

PICS uit zich meestal in een mix van lichamelijke beperkingen (uitputting, spierzwakte, kortademigheid), cognitieve problemen (concentratie- en geheugenverlies) en psychische klachten (angst, depressie, nachtmerries of posttraumatische stress). Deze problemen kunnen weken, maanden of zelfs jaren aanhouden en belemmeren vaak terugkeer naar werk en normaal dagelijks functioneren.

Tanya en Daphne laten zien dat herstel niet lineair verloopt. Ze benoemen praktische maatregelen zoals geleidelijke opbouw van activiteiten, fysiotherapie en ademhalingsoefeningen, maar ook het belang van aandacht voor mentale verwerking: gesprekken met hulpverleners, lotgenotencontact en begrip van familie en werkgevers blijken cruciaal. Beide vrouwen benadrukken dat erkenning van PICS en vroegtijdige nazorg veel verschil maken.

Voor optimale nazorg is een multidisciplinaire aanpak nodig: huisartsen, revalidatieteams, psychologen en gespecialiseerde IC‑poliklinieken moeten samenwerken en patiënten en mantelzorgers informeren over mogelijke late effecten. Maatschappelijke ondersteuning — flexibele werkregelingen, financiële hulp en herkenning door zorgverleners — vergroot de kans op een volwaardig herstel.

Kortom: PICS is een veelvoorkomende en ingrijpende nasleep van een IC‑opname. Persoonlijke verhalen zoals die van Tanya en Daphne benadrukken dat herstel tijd, gerichte zorg en sociale steun vraagt, en dat betere herkenning en begeleiding door de gezondheidszorg essentieel zijn om complicaties op lange termijn te beperken.