Dan bestellen we toch een andere moeder, zei ik

In dit artikel:

De schrijver denkt in de supermarkt aan haar overleden moeder, die na haar dood verbonden raakte met pijnboompitten, versgeperst sinaasappelsap en kwarkbollen. Ook herinnert ze zich een gedicht over een moeder-kindrelatie, dat ze ooit uit de krant knipte en later online terugvond in een sentimentele collage. Ze realiseert zich dat ze vroeger neerk keek op zulke populaire, ontroerende gedichten, zoals Hans Andreus’ ‘Voor een dag van morgen’, maar inmiddels begrijpt ze beter waarom mensen die juist bij begrafenissen willen voorlezen.

Die verandering wordt pijnlijk duidelijk in een voorval met haar dochter. Omdat het meisje bijna altijd teleurgesteld is wanneer haar moeder haar naar bed brengt in plaats van haar vader, grapt de schrijver dat ze misschien maar een nieuwe moeder moet bestellen. Wanneer ze daar verder op ingaat en zegt dat ze zal verdwijnen, schrikt haar dochter hevig en begint een uur lang te huilen. De moeder stelt haar gerust, maar vreest daarna dat haar dochter voortaan alleen nog maar lief zal doen en zich minder vrij zal uiten. Enkele dagen later is de teleurstelling terug, tot haar opluchting: ook daarin herkent ze weer een mogelijk gedicht.