Daisy Mohr moet op spraakles

In dit artikel:

We kijken met drie dochters naar een extra NOS-journaal over een raketinslag in Qatar. De middelste telt hardop: „Dit is al mijn derde oorlog!”, nadat ze eerder Rusland-Oekraïne en Israël-Gaza had meegemaakt. De oudste reageert al nijdig op het idee dat de ouders „weer de hele tijd stomme programma’s” gaan kijken; de jongste vraagt bezorgd of het nog tot het einde van de vakantie zal duren.

Tussen het schakelen naar correspondenten en deskundigen door valt de columnist op hoe nieuwsconsumptie verwordt tot een voorstelling: een correspondent die zinnen aan elkaar rijgt, een gedoodverfde brigadegeneraal die met zekerheid vertelt wie er wint, en een veelgevraagd opinieleider die moeiteloos van veldslag naar andere actualiteit overschakelt. Ook politieke notities, zoals Rob Jettens opmerking dat de nieuwe regering „ontwikkelingen afwacht”, illustreren de afstand tussen Nederland en het wereldgewoel.

Uiteindelijk laat de nieuwsuitzending plaatsmaken voor het NK Sprint met Erben Wennemars, waarop de middelste droog concludeert dat de oorlog alweer voorbij is. De anekdote legt pijnlijk bloot hoe kinderen oorlogen stapelen in hun belevingswereld en hoe snel het publieke debat van drama naar entertainment kan doorslaan.