Dagenlang wachten buiten bij overvol Ter Apel: „Heb ik wel echt asiel aangevraagd?"
In dit artikel:
Op het voorterrein van het aanmeldcentrum in Ter Apel zitten sinds kort groepen asielzoekers – vooral alleenstaande mannen – buiten op het gras te wachten. Sinds vorige week woensdag geldt er gecontroleerde toegang: niet iedereen krijgt direct een plek binnen, omdat in de rest van het land te weinig opvangplaatsen beschikbaar zijn en door langdurige procedures. Het COA wijst ook op 19.000 statushouders die nog op COA-locaties verblijven omdat gemeenten hen nog niet hebben gehuisvest. De officiële maximale capaciteit van Ter Apel is 2000 personen; vorige week steeg de bezetting tijdelijk tot meer dan 2300, wat volgens het COA de veiligheid en leefbaarheid in gevaar brengt. Daarom krijgen kwetsbaren zoals vrouwen en kinderen voorrang en moeten veel alleenstaande mannen buiten wachten.
Vrijwilligers van organisaties als het Rode Kruis, MiGreat en VluchtelingenWerk proberen de situatie menselijker te maken. Zij zetten tenten op, delen maaltijden, drinken en opladers uit en geven informatie en een luisterend oor. Een zonnepaneel op het terrein blijkt handig om telefoons op te laden; vrijwilligers letten ook op medische noodzaak en schakelen het COA in als iemand bijvoorbeeld medicijnen nodig heeft. Toch blijven onzekerheid en onduidelijkheid groot: asielzoekers registreren zich bij de IND bij de poort en worden vaak met koffers en al teruggestuurd naar het gras. Sommigen wachten dagen tot een week voordat ze binnen mogen.
De praktische problemen lopen uiteen: pendelbussen uit Emmen brengen steeds nieuwe aankomsten, maar kaartjes voor die bus zijn alleen binnen het centrum te koop, waardoor mensen zonder toegang soms niet mee kunnen. Een incident escaleerde kort toen een man kwaad werd omdat hij een afspraak had en geen ticket kon kopen; het COA wijst erop dat er 500 meter verderop wel een reguliere buslijn is waar kaartjes te koop zijn. Ook verdwijnen groepen ’s avonds per bus naar tijdelijke noodlocaties zoals Warffum (80 km verderop), waar asielzoekers ’s avonds arriveren en ’s ochtends terugkeren; de langetermijnbestemming na die tijdelijke nachtopvang is ongewis.
De sfeer op het terrein wisselt tussen gemoedelijkheid en frustratie: mensen praten, luisteren naar muziek of rusten in de schaduw, maar velen maken zich vooral zorgen of hun asielaanvraag goed is ingediend en wat er straks met hen gebeurt. Een Ghanees vat het samen: “Ik hoop dat ik hier welkom ben.” Voor nu blijven opvangtekort, procedurele vertragingen en de ongelijke toegang tot Ter Apel het beeld bepalen.