Dagboek uit ebolagebied: „Hoe kan er in zo'n mooi land zo veel ellende zijn?"

In dit artikel:

Marcella Kraaij, noodhulpcoördinator bij Artsen zonder Grenzen, doet van 10 tot en met 19 augustus verslag van haar werk in Beni, in het noordoosten van de Democratische Republiek Congo. Daar opende een nieuw ebolabehandelcentrum met 32 bedden, terwijl de stad gespannen was door protesten tegen de regering. Omdat de organisatie met bedreigingen en mogelijke aanvallen werd geconfronteerd, moest ook de veiligheid voortdurend worden afgewogen. Kraaij benadrukte tegenover de autoriteiten dat het centrum neutraal en uitsluitend medisch is; gewapende bewaking vond zij daarom onwenselijk.

In de eerste week werden onder anderen een zwangere vrouw, een priester en een jong kind opgenomen. De vrouw had ebola en kreeg een infuus, maar verloor later haar zwangerschap. Een andere zwangere vrouw overleed voordat haar testuitslag bekend was. Een jongen bleek na onderzoek geen ebola te hebben. Het team werkte met strikte looproutes, beschermende pakken en desinfectie om besmetting tussen patiënten en medewerkers te voorkomen. Vooral schoonmakers hadden het zwaar door de hitte, het gebrek aan ademruimte en het vele werk in de patiëntenkamers.

Ook het afscheid van overleden patiënten werd zorgvuldig georganiseerd. Nabestaanden konden op afstand meekijken en samen zingen of bidden, terwijl medewerkers in beschermende kleding het lichaam verzorgden. Volgens Kraaij bood dit families meer ruimte voor afscheid dan tijdens eerdere uitbraken.

De omstandigheden waren instabiel: protesten konden de toegang tot het centrum belemmeren, laboratoriumuitslagen lieten soms lang op zich wachten en hevige regen beschadigde enkele tenten. In Beni waren 98 besmettingen bevestigd, van wie 77 mensen overleden; een sterftecijfer van bijna 79 procent. Veel inwoners zoeken te laat hulp door angst, vervoerskosten, beperkte toegang tot zorg en wantrouwen. Nepnieuws beweert onder meer dat ebola niet bestaat of door buitenlanders is gebracht. Artsen zonder Grenzen probeert daarom via gesprekken met jongeren, vrouwen, activisten en buurtbewoners het vertrouwen te vergroten.