'Daar heb je ze weer, die Amsterdammers': Carien (71) en Gerard (74) vonden hun droomhuis bij de Noord-Hollandse duinen, maar bleven er buitenstaanders

In dit artikel:

Carien (71) en Gerard (74) trokken in 2015 van Amsterdam naar hun droomhuis bij de duinen, vlak naast het Noord-Hollandse dorp Groet. Gerard, net met pensioen als docent, en Carien, nog parttime werkend als coach-therapeut, kochten een opvallend blokvormig huis in De Stijl‑stijl met wijds uitzicht op de Hondsbossche Zeewering, weilanden en Natura 2000‑duingebied — een plek die zij oorspronkelijk als luxe vakantiewoning zagen maar al snel permanent gingen bewonen. De koop (ongeveer 500.000 euro) kwam voort uit jaren vakantieverblijven in de regio en het huis had twee jaar te koop gestaan omdat de eigenaar moest verkopen.

Gerard zocht aansluiting door als vrijwillig correspondent voor het huis-aan-huisblad De Duinstreek te schrijven: een manier om contact te leggen met lokale ondernemers en bewoners, totdat dat blad na twee jaar failliet ging. Voor Carien verliep het sociaal contact lastiger. Zij werkte nog veel in Amsterdam en merkte voorzichtigheid en soms openlijke afwijzing bij oorspronkelijke bewoners: zij werden als “Amsterdammers” gezien die dorpskarakter en huizenmarkt veranderden. Buurtvrees draaide vooral om gentrificatie en vakantiewoningen — in de straat waren al huizen door Duitsers gekocht die er maar weken per jaar verbleven — en dat leidde tot spanningen, wantrouwen en zelfs een poging van buurtbewoners om hun verkoop later te blokkeren.

Privé genoten ze intens van het wonen in de natuur: dagelijkse wandelingen, fruit in de tuin en rust. Die levenskwaliteit veranderde in 2021 toen Carien op de Nieuwmarkt een fietsongeval kreeg, haar sleutelbeen brak en er een bacteriële infectie volgde. Lange ziekenhuisopnames en het besef hoe belangrijk directe nabijheid van hun kinderen en kleinkinderen in Amsterdam was, maakten de keuze om terug te keren duidelijk. Toen ze het huis in 2022 aanboden, verkocht het razendsnel voor ongeveer het dubbele van wat ze zeven jaar eerder hadden betaald. Ondanks verontwaardiging in de buurt — er ontstond zelfs een petitie tegen hun verkoop — wilden ze niet in ruzie vertrekken en hielden een afscheidsfeest waar veel buren op afkwamen.

Terug in de stad kochten ze een ruim appartement van 145 m² in Overhoeks met veel licht en uitzicht over ’t IJ. Carien voelt zich er veilig en dichtbij familie; het gebouw heeft actieve digitale buurtcommunicatie en praktische hulp ligt dichtbij. Gerard is tevreden en geniet van culturele uitstapjes, en samen blikken ze milde onrust en grote bewegingsvrijheid terug: sinds ze elkaar in 1979 ontmoetten zijn ze zestien keer verhuisd en zelden langer dan zeven jaar op één plek gebleven. De ervaring in Groet legt tegelijk de aantrekkingskracht van wonen nabij de natuur en de spanningen bloot die ontstaan als stadse kopers dorpsgemeenschappen binnentreden en de lokale woningmarkt beïnvloeden.