Daar gaan we weer: Mona Keijzer lanceert haar eigen splinterclubje en helpt links direct in het zadel!

In dit artikel:

Mona Keijzer wil een nieuwe sociaal-conservatieve politieke beweging oprichten onder de naam Project 2029. Dat kondigde de 57-jarige politica aan in De Telegraaf. De beweging moet volgens haar volgend jaar deelnemen aan de Provinciale Statenverkiezingen, met als doel invloed op te bouwen in de Eerste Kamer.

Het artikel reageert zeer kritisch op dit plan. De auteur vindt dat de rechterflank al sterk versnipperd is en geen behoefte heeft aan een nieuwe partij. Volgens hem leidt de oprichting vooral tot verdere verdeeldheid, terwijl linkse partijen juist proberen samen te werken en zo meer politieke macht te verwerven.

Keijzer begon haar loopbaan bij het CDA, maar vertrok na conflicten over het kabinetsbeleid van Mark Rutte en Hugo de Jonge. Daarna werd ze een prominente vertegenwoordiger van de BoerBurgerBeweging (BBB) en was ze ongeveer negen maanden vicepremier en minister van Volkshuisvesting in het kabinet-Schoof. Ook binnen BBB ontstonden echter snel spanningen, onder meer met partijleider Caroline van der Plas over de politieke koers en integratie. Keijzer stapte vervolgens uit de partij.

Volgens de auteur toont Keijzer daarbij te weinig zelfreflectie en legt ze de verantwoordelijkheid voor conflicten vooral bij anderen. Haar nieuwe beweging wil zich richten op het tegengaan van een volgens haar te technocratisch stikstofbeleid, steun aan ondernemers, verbetering van het onderwijs en beperking van migratie. De auteur beschouwt die thema’s echter als bekende standpunten van bestaande rechtse partijen. Omdat Keijzer zelf deel uitmaakte van de regering, verwijt hij haar bovendien dat ze weinig concrete resultaten heeft geboekt op deze terreinen.

Keijzer heeft aangegeven niet te willen aansluiten bij bestaande partijen. De PVV zou volgens haar een andere visie op ondernemerschap hebben, JA21 zou onvoldoende duidelijk zijn, de SGP zou geen vrouwelijke lijsttrekker accepteren en Forum voor Democratie zou te uitgesproken zijn. De auteur ziet daarin vooral een persoonlijke motivatie: Keijzer zou zichzelf centraal willen stellen in plaats van samenwerking te zoeken.

De kern van de kritiek is dat Project 2029 volgens het artikel geen inhoudelijke vernieuwing brengt en geen praktische problemen oplost. Het zou de rechtse kiezers verder verdelen, zonder direct bij te dragen aan minder migratie, lagere belastingen of meer woningbouw. De auteur pleit daarom voor meer eenheid en strategische samenwerking op rechts, in plaats van nieuwe partijen die ontstaan na persoonlijke conflicten of politieke breuken.