D66 wil kritische omroepen uit Hilversum weren: Ongehoord Nederland vreest politieke zuivering

In dit artikel:

Filmmaker en presentator Peter Vlemmix waarschuwt dat de positie van Ongehoord Nederland (ON!) in het Nederlandse publieke omroepbestel ernstig in gevaar is nu D66 volgens hem via het verkiezingsprogramma inzet op het schrappen van omroepen die niet aan zogenoemde “journalistieke kwaliteitsnormen” voldoen. Vlemmix ziet dit als een gerichte aanpak tegen ON!, dat sinds zijn oprichting steeds vaker botst met het Hilversumse establishment door ruimte te bieden aan kritische, vaak niet-linkse geluiden.

De kritiek gaat verder dan persoonlijke onvrede: het stuk schetst een patroon waarin eerst omroepen worden gestigmatiseerd met etiketten als “extreemrechts” of “anti-democratisch”, waarna rapporten, normenkaders en procedures verschijnen die uiteindelijk kunnen leiden tot uitsluiting uit het publieke bestel. Volgens de auteur zou dit in de praktijk neerkomen op politiek toezicht op journalistiek: wie het narratief van gevestigde politiek of de NPO niet volgt, wordt onbetrouwbaar verklaard en gemarginaliseerd.

ON! wordt gepresenteerd als voorbeeld van een omroep die de dominantie van linkse redacties doorbrak en andere stemmen liet horen. De voorgestelde toepassing van kwaliteitsnormen zou zulke afwijkende stemmen uit het publieke domein kunnen verdrijven, terwijl traditionele Hilversum-namen hun subsidie en bereik behouden. Dat, zo betoogt het artikel, bedreigt niet alleen de positie van één omroep maar vormt een bredere test voor vrijheid van meningsuiting en pluriformiteit in Nederland.

De oproep is politiek van toon: als een partij als D66 daadwerkelijk bepaalt welke omroepen ‘kwalitatief genoeg’ zijn, zou het publieke debat kunnen verschralen tot één door de macht gesanctioneerd geluid. De schrijver waarschuwt dat dit een fundamentele aanslag op de democratie zou betekenen, zeker als een toekomstig kabinet met D66-aanwezigheid (verwijzend naar een mogelijk kabinet-Jetten) deze koers doorzet. De kernvraag die het artikel naar voren brengt is niet of je het altijd eens bent met ON!, maar of je accepteert dat politieke partijen beslissen wie er in het publieke domein mag spreken.