D66-minister Stientje van Veldhoven viert klimaatsucces terwijl 80 procent van de industriële CO2-daling uit fabriekssluiting komt

In dit artikel:

Tijdens de parlementaire behandeling van het geactualiseerde Nationaal Plan Energiesysteem (NPE) stelde VVD-Kamerlid Müller dat bij de zestig grootste industriële bedrijven in Nederland slechts 20 procent van de CO2-reductie in de afgelopen vijf jaar het gevolg was van daadwerkelijke verduurzaming. Volgens hem kwam de overige 80 procent door fabriekssluitingen en productievermindering. De cijfers werden aangehaald in het debat over het energiebeleid van minister Stientje van Veldhoven van Klimaat en Groene Groei.

De auteur gebruikt deze ontwikkeling als bewijs dat de Nederlandse klimaatdoelen deels worden bereikt door de-industrialisatie in plaats van door technologische vernieuwing of ‘groene groei’. Volgens het artikel zorgen hoge energieprijzen, nationale CO2-heffingen, belastingen en netcongestie ervoor dat energie-intensieve bedrijven hun productie verminderen of naar het buitenland verplaatsen. Daardoor daalt de Nederlandse uitstoot, terwijl de productie en bijbehorende emissies elders doorgaan. De auteur betoogt dat dit wereldwijd weinig klimaatwinst oplevert en in Nederland leidt tot verlies van banen, belastinginkomsten en industriële kennis.

Bij het notaoverleg over het NPE diende Müller met andere Kamerleden een motie in die de regering oproept om emissiereductie door productievermindering niet als beleidsdoel of verduurzamingsroute te gebruiken. De Tweede Kamer zou daar op 3 november over stemmen. Volgens de auteur laat het feit dat hiervoor een motie nodig is zien dat het kabinet krimp ten onrechte als klimaatprestatie dreigt te presenteren.

Het artikel wijst daarnaast op de gevolgen voor huishoudens en andere bedrijven. Door volle elektriciteitsnetten zouden nieuwe woonwijken en mkb-bedrijven lang op een aansluiting moeten wachten. Hoge nettarieven, energiebelastingen en onzekerheid over de stroomvoorziening zouden de concurrentiepositie van de industrie aantasten. Wanneer grote bedrijven in onder meer Rotterdam, Zeeland, Limburg en de IJmond productie afbouwen, zouden ook toeleveranciers, transportbedrijven, machinebouwers en onderhoudsbedrijven worden geraakt. De auteur stelt bovendien dat Nederland door het verdwijnen van eigen chemie-, staal-, kunstmest- en voedselproductie afhankelijker wordt van import.

De tekst is sterk opiniërend en afkomstig uit een libertarisch-conservatieve invalshoek. Het kabinet-Jetten, D66 en andere voorstanders van klimaatmaatregelen worden verantwoordelijk gehouden voor volgens de auteur te hoge lasten, grootschalige energieprojecten en onzekerheid rond windturbines en infrastructuur. Als alternatief pleit de auteur voor het schrappen van de Klimaatwet en nationale CO2-heffingen, lagere energiebelastingen, minder gesubsidieerde windenergie en een versnelde bouw van kerncentrales. Goedkope en betrouwbare energie zou volgens hem noodzakelijk zijn om industrie en werkgelegenheid in Nederland te behouden.