D66-minister Hans Vijlbrief wil het mkb opzadelen met een uitzendverbod na 36 maanden terwijl het kabinet klaagt over de regelreflex

In dit artikel:

Op dezelfde donderdag waarop D66-staatssecretaris Claudia van Bruggen de Staat van de wetgeving 2026 presenteerde, zette minister van Sociale Zaken Hans Vijlbrief een wetsvoorstel over uitzendwerk in internetconsultatie. Volgens het artikel legt die gelijktijdigheid een tegenstelling bloot: terwijl Van Bruggen waarschuwt voor de Haagse neiging om steeds meer en ingewikkeldere regels te maken, zou Vijlbrief juist nieuwe verplichtingen voor werkgevers invoeren.

Het voorstel bepaalt dat een uitzendkracht maximaal 36 maanden bij dezelfde inlener mag werken. Wil een bedrijf daarna met deze werknemer doorgaan, dan moet die volgens de toelichting rechtstreeks bij de inlener in dienst komen. Voor uitzendkrachten met een vast contract bij het uitzendbureau blijft bovendien gelden dat het werk tijdelijk moet zijn. Wat dat precies betekent, verschilt volgens het ministerie per situatie en kan uiteindelijk door de rechter worden beoordeeld. Belanghebbenden konden tot 24 november op het voorstel reageren.

De auteur vreest dat vooral kleine en middelgrote bedrijven hierdoor met juridische onzekerheid en extra risico’s worden geconfronteerd. Ondernemers zouden na drie jaar moeten kiezen tussen een rechtstreeks dienstverband, met onder meer verplichtingen bij ziekte, of het beëindigen van de samenwerking. De onduidelijke toets voor uitzendkrachten met een vast contract kan volgens de kritiek bovendien leiden tot procedures en uiteenlopende rechterlijke uitspraken. Grote bedrijven beschikken doorgaans over juridische en hr-afdelingen om zulke regels te interpreteren, terwijl kleinere ondernemingen die expertise vaak missen.

Het artikel betoogt daarnaast dat de maatregel niet noodzakelijk leidt tot meer vaste banen voor uitzendkrachten. Mkb-bedrijven zouden een gewaardeerde kracht juist vóór het verstrijken van de termijn kunnen laten gaan, omdat zij een vast dienstverband te risicovol vinden. Daarmee zou de regeling uiteindelijk ook werknemers kunnen benadelen.

Het ministerie beroept zich bij de onderbouwing op een uitspraak van het Europese Hof van Justitie en de Europese Uitzendrichtlijn, die uitzendwerk als tijdelijk aanmerken. De auteur ziet dit als een voorbeeld van nationale regelgeving die Europese regels volgens hem strenger vertaalt dan nodig. Het voorstel wordt geplaatst in een bredere aanpak van flexibele arbeid, waaronder strengere handhaving op schijnzelfstandigheid en het beperken van fiscale voordelen voor zzp’ers.

De Staat van de wetgeving 2026 waarschuwt volgens het artikel dat ingewikkelde regelgeving burgers en bedrijven kan vastzetten, juridische procedures verlengt en rechtsongelijkheid veroorzaakt. Het rapport bevat nog geen concrete wetswijzigingen; het kabinet wil pas later werken aan een agenda voor betere wetgeving. De auteur noemt het daarom tegenstrijdig dat intussen alweer nieuwe regels worden voorgesteld en roept Van Bruggen op het plan van haar partijgenoot te blokkeren.