D66-minister Boekholt en CDA-minister Sterk sturen mantelzorgende dochter van doodzieke moeder naar de rechter voor haar huis

In dit artikel:

Een volwassen dochter die jarenlang haar terminaal zieke moeder thuis verzorgde, dreigt na het overlijden van haar moeder haar huurwoning te verliezen. De woningcorporatie weigerde haar als medehuurder op het contract te zetten. Volgens de beantwoording van Kamervragen door D66-minister Elanor Boekholt-O’Sullivan en CDA-minister Mirjam Sterk kan de dochter alleen proberen via de rechter alsnog huurbescherming af te dwingen.

De kwestie kwam aan de orde na berichtgeving in het Eindhovens Dagblad en vragen van PVV-Kamerleden Jeremy Mooiman en Vicky Maeijer. De ministers spreken hun waardering uit voor mantelzorgers, maar zeggen niet over individuele gevallen te gaan. Of sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding, moet volgens Boekholt door de woningcorporatie worden beoordeeld. Bij een afwijzing kan een huurder of medebewoner de rechter inschakelen.

De huidige Wet huurbescherming weeskinderen beschermt alleen wezen van 16 tot 28 jaar. Oudere kinderen die bij hun ouder wonen of daar zijn ingetrokken om mantelzorg te verlenen, vallen daarbuiten. Uit CBS-cijfers die Boekholt aanhaalde blijkt dat in het laatst beschikbare meetjaar ongeveer 930 huishoudens met een volwassen wees van 28 jaar of ouder achterbleven in een huurwoning. In 800 van die huishoudens ging het om een corporatiewoning. De minister zegt samen met de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid aan nieuwe wetgeving voor deze groep te werken, maar die is nog niet van kracht.

In de tussentijd kunnen verhuurders volgens Boekholt hooguit een tijdelijk huurcontract van maximaal twee jaar aanbieden. Vaak krijgen achterblijvers naar haar zeggen een half jaar of langer om andere woonruimte te vinden. De auteur vindt dat geen realistische oplossing, omdat de wachttijd voor een sociale huurwoning volgens het artikel gemiddeld zeven tot tien jaar bedraagt.

Het opiniestuk verwijt het kabinet dat het wel een beroep doet op kinderen om meer mantelzorg te verrichten, maar hen na het overlijden van hun ouder onvoldoende bescherming biedt. Ook wordt de minister bekritiseerd omdat zij in haar antwoord niet ingaat op de vergelijking die de PVV-Kamerleden maakten met statushouders, die volgens hen in sommige gevallen voorrang krijgen bij sociale huurwoningen. Boekholt herhaalde vooral dat woningcorporaties naar oplossingen zouden zoeken. De auteur pleit daarom voor wettelijke bescherming van mantelzorgende kinderen en tegen voorrang voor statushouders.