Corrie (91) en Ad (92) uit Sleen hadden aan één blik genoeg. 'Met haar ga ik dansen. Wat een schoonheid'

In dit artikel:

Corrie van Hensbergen (91) en Ad van der Linden (92) vieren dit weekend zeventig jaar huwelijk. Het paar ontmoette elkaar in de jaren vijftig tijdens een kerkelijk dansavondje in Utrecht; Ad, toen beroepsmilitair, viel direct voor de jonge Corrie. In die tijd hoorde een broer vaak nog te fungeren als chaperon, dus Ad vroeg toestemming om te dansen — en bleef daarna regelmatig net iets te lang weg van de kazerne, met één keer een nachtje in de cel als gevolg nadat hij over een hek was geklommen.

Ad komt van een boerderij in Velddriel en werd opgeleid als smid/bankwerker voordat hij bij het leger ging. Corrie was een stadse meid die op de administratie van een confectiebedrijf werkte, maar daarmee stopte toen ze trouwden. Ze trouwden wettelijk op 21 februari 1956 omdat dat noodzakelijk was om voor een woning in aanmerking te komen; pas in juni 1957 volgde de kerkelijke inzegening, waarna samenwonen sociaal geaccepteerd werd. Hun eerste gezamenlijke onderkomen was een klein zolderkamertje bij een collega-militair, waar ook hun eerste zoon ter wereld kwam.

Later kregen ze een echte eigen woning (waar ze een kamer verhuurden aan een student), en kregen ze in totaal vier kinderen: twee zonen en twee dochters. De mooiste periode noemen zij de jaren die ze in het Duitse Seedorf doorbrachten: veel ruimte voor de kinderen, natuur en zwemmen. Na uitzendingen en verplaatsingen woonden ze onder meer in Harderwijk en Apeldoorn; Ad ging met 55 met pensioen na 37 dienstjaren. Via caravanreizen belandden ze uiteindelijk in Vlagtwedde, waar de warme hulp van buurtbewoners indruk maakte. Op hogere leeftijd verhuisden ze naar Sleen bij dochter Helma; na een val verhuisde Corrie in juni 2024 naar zorgcentrum De Schoel, op een paar minuten afstand van Ad.

Terugkijkend bladeren ze samen door fotoalbums: Corrie geniet van de complimenten over haar jeugdfoto’s en Ad voegt er graag een schepje bovenop. Hun verhaal schetst niet alleen een langdurig huwelijk, maar ook veranderingen in sociale gewoonten: van chaperons en verplichte kerkelijke zegeningen tot verhuisdrang en zorg in de ouderdom.