Coronaverhoren: schoolsluitingen zonder berouw

In dit artikel:

Tijdens de coronaperiode kregen scholen in Nederland te maken met een van de meest ingrijpende besluiten: de sluiting van het onderwijs. In deze tekst wordt betoogd dat dat besluit niet primair door wetenschappelijke adviezen werd gedragen, maar vooral tot stand kwam onder druk van angst en politieke bestuurlijkheid. Volgens de auteur had het RIVM juist gewaarschuwd dat schoolsluiting meer schade dan winst zou opleveren, maar werd die waarschuwing toch genegeerd.

De hoofdrol in dit besluit wordt gelegd bij toenmalig onderwijsminister Arie Slob en bij Paul Rosenmöller, destijds voorzitter van de VO-raad. Slob zou onder druk hebben gestaan van leerkrachten die uit vrees voor besmetting voor sluiting pleitten, terwijl Rosenmöller na een telefoongesprek met premier Mark Rutte een doorslaggevende rol zou hebben gespeeld. De auteur stelt dat vooral hun handelen heeft bijgedragen aan langdurige schade voor jongeren, zoals leervertraging, taalachterstanden en in sommige gevallen zelfs ernstige psychische gevolgen.

Daarnaast wordt kritiek geuit op het uitblijven van verantwoordelijkheid of berouw bij beide bestuurders. Ook wordt genoemd dat zij later nog altijd invloedrijke functies bekleden, iets wat volgens de schrijver wrang is gezien de gevolgen van hun beslissingen.