Coronaverhoor oud-minister Grapperhaus legt meedogenloze arrogantie bloot

In dit artikel:

Tijdens een verhoor achter gesloten deuren over de coronacrisis kwam voormalig minister van Justitie Ferd Grapperhaus onder vuur te liggen vanwege harde en denigrerende uitspraken over onder anderen oud-minister Arie Slob, de burgemeester van Nijmegen en leden van de Eerste Kamer. Volgens het artikel contrasteert dat gedrag sterk met zijn eerdere, geëmotioneerde optreden tijdens een vorig verhoor, waarin hij betrokkenheid en empathie toonde bij het coronabeleid.

Critici verwijten Grapperhaus hypocrisie. Als minister verdedigde hij lockdowns en avondklokken, terwijl hij zelf coronaregels overtrad, onder meer tijdens zijn bruiloft. Oud-Kamerlid Wybren van Haga vindt dat Grapperhaus excuses moet aanbieden en zich strafrechtelijk moet verantwoorden. Journalist Vala van den Boomen en advocaat Hester Bais plaatsen eveneens vraagtekens bij zijn optreden, al verschillen hun accenten.

Bais verbindt de kwestie aan Grapperhaus’ loopbaan buiten de politiek. Voor zijn ministerschap was hij managing partner bij advocatenkantoor Allen & Overy, dat onder meer de Staat, het Koninklijk Huis en financiële instellingen adviseerde. Na zijn ministerschap werd hij hoofd juridische zaken bij Deloitte. Dat kantoor controleerde onder andere de boeken van De Nederlandsche Bank (DNB) en pensioenfonds ABP en was betrokken bij onderzoeken naar de mondkapjesdeal van Sywert van Lienden en de zaak rond notaris Frank Oranje.

Volgens Bais roepen verschuivingen in de waarderingsdatums van onderpand bij DNB tussen 2018 en 2022 vragen op over financiële correcties bij onder meer DNB en ING. Ook noemt zij een afwikkeling waarbij pensioenfondsen ABP en PFZW volgens haar op grote schaal banken ondersteunden. Deloitte was bij deze dossiers als accountant betrokken. Het artikel presenteert deze verbanden als reden voor nader onderzoek, maar levert geen bewijs dat Grapperhaus persoonlijk onrechtmatig heeft gehandeld.

De auteur concludeert dat het verhoor niet alleen draait om ongelukkige woorden, maar ook een gebrek aan verantwoording binnen bestuurlijke en financiële kringen blootlegt. Volgens die lezing worden machthebbers niet aan dezelfde normen gehouden als gewone burgers.