Corona: de pandemie van de hebzucht

In dit artikel:

Het betreft een polemisch opiniestuk over de coronaperiode en de vergaande maatregelen die wereldwijd werden ingevoerd. De auteur grijpt vermeende aantekeningen van Anthony Fauci aan als bewijs dat de sterftekans van corona intern op ongeveer 0,2 procent werd geschat, terwijl Fauci publiekelijk cijfers van 1 tot 3 procent zou hebben genoemd. Volgens de auteur zou corona daarmee vergelijkbaar zijn geweest met een zware griep. Deze bewering en de aan Fauci toegeschreven dagboeknotities worden in de tekst niet onafhankelijk onderbouwd; bovendien hangt het sterfterisico sterk af van leeftijd, gezondheid, variant en meetmethode.

Vanuit die redenering stelt de auteur dat overheden, internationale organisaties, farmaceutische bedrijven, wetenschappers en media de pandemie zouden hebben aangegrepen voor meer geld, macht of aanzien. Als voorbeelden noemt de tekst het Europese coronaherstelfonds van 750 miljard euro, de belangen van de farmaceutische industrie en de grotere invloed van onder meer het World Economic Forum en nationale veiligheidsinstanties. Ook Nederlandse en Belgische politici, journalisten en opiniemakers worden ervan beschuldigd persoonlijk voordeel uit de crisis te hebben gehaald. De tekst levert voor deze brede beschuldigingen geen concrete bewijzen.

De auteur omschrijft de coronaperiode als een tijd van hebzucht waarin grondrechten zouden zijn opgeschort en mensen zonder QR-code of mondkapje maatschappelijk werden buitengesloten. Daarbij wordt niet alleen kritiek geuit op bestuurders en deskundigen, maar ook op burgers die maatregelen steunden, sociale druk uitoefenden of andersdenkenden als ‘complotgekken’ bestempelden. Volgens het opiniestuk maakte juist die groepsdruk het mogelijk dat machthebbers hun beleid konden doorzetten. De kernboodschap is dat de samenleving volgens de auteur achteraf moet erkennen dat angst, opportunisme en behoefte aan erkenning een grotere rol speelden dan volksgezondheid.