'Corona-commissie, nodig Armand Girbes uit!' - Renske Leijten

In dit artikel:

De schrijver volgt de openbare verhoren van de parlementaire enquêtecommissie naar corona als een soort slow-tv en prijst het parlementaire werk: rustig, doelgericht doorvragen en hardnekkig proberen antwoorden los te krijgen. De enquête is volgens hem noodzakelijk om waarheidsvinding te bevorderen en lessen te trekken over hoe grondrechten en beleidskeuzes in de coronajaren zijn afgewogen. Ook de rol van de Tweede Kamer zelf verdient onder de loep, stelt hij, omdat veel Kamerleden – zichzelf inbegrepen – destijds niet alle informatie zagen of doorzagen.

Hij bestrijdt twee veelgehoorde tegenargumenten rond enquêtes: dat het louter achteraf muggeziften zou zijn en dat een afrekencultuur bestuurders zou doen verstijven. Bestuurders zouden te ijdel zijn om niet te beslissen, en bovendien werd tijdens de pandemie iedereen die afweek van de dominante lijn regelmatig marginaliseerd, ook deskundigen en praktijkmensen.

Belangrijk in zijn betoog is dat de commissie niet alleen de centrale beslissers hoort, maar ook deskundigen die “anders” en gefundeerd dachten. Maurice de Hond is uitgenodigd, maar Armand Girbes, emeritus hoogleraar klinische geneeskunde en 25 jaar hoofd van de IC van het VU medisch centrum, is nog niet opgeroepen — volgens de schrijver een gemiste kans. Girbes had vroeg in de crisis gewaarschuwd dat corona de reguliere zorg kon verdringen en bracht als IC-hoofd concrete ervaringen mee over wat werkte en wat niet, maar zijn inzichten zouden nauwelijks de politieke tafels hebben bereikt.

Om die reden zijn de auteur en Marianne Zwagerman een petitie gestart om Girbes openbaar en onder ede te laten getuigen voor de commissie. Afsluitend verwijst de schrijver naar Khadija Arib: het gaat in deze enquête niet alleen om lessen, maar ook om het vaststellen van de waarheid.