Cor Bregman wilde dominee worden, maar ds. F. Harinck zei: „Dan moet je wel een roeping hebben, vriend"

In dit artikel:

Cor Bregman (1938) woont in Hendrik-Ido-Ambacht en werkt daar nog bijna dagelijks aan hertalingen van oude gereformeerde schrijvers. Hoewel hij binnen de Gereformeerde Gemeenten aanvankelijk geen goede reputatie had als medewerker aan de Herziene Statenvertaling (HSV), won hij later veel vertrouwen met zijn hertaling van werk van Alexander Comrie. Inmiddels heeft hij ook teksten van onder anderen Willem Teellinck hertaald en werkt hij aan een boek van Kohlbrugge.

Bregman blikt terug op een veelzijdig leven. Hij begon als onderwijzer en docent Nederlands, was betrokken bij de ontwikkeling van het reformatorisch onderwijs en verrichtte jarenlang ambtelijk werk in zijn gemeente. Ook schreef hij voor het Reformatorisch Dagblad, onder meer recensies en interviews. Daarnaast studeerde hij Nederlands en verdiepte hij zich in klassieke talen, omdat hij aanvankelijk predikant wilde worden. Een roeping daarvoor ontbrak volgens hem echter.

Zijn werkzame leven werd sterk beïnvloed door de zorg voor zijn vrouw Coby. Zij kreeg vanaf 1976 psychische problemen, werd meerdere keren opgenomen en kreeg later de diagnose Alzheimer. Nadat Bregman met prepensioen was gegaan, verzorgde hij haar thuis tot 2011. Daarna verhuisde zij naar verpleeghuis Nebo, waar hij haar dagelijks bleef bezoeken. Het afscheid van haar en het besef dat hij haar niet langer zelf kon verzorgen, vormden voor hem een dieptepunt. Een preek over omgaan met mensen met dementie maakte jarenlang opgekropt verdriet bij hem los.

Bregman erkent dat hij door zijn kerkelijke activiteiten, studie en schrijfwerk geregeld te weinig aanwezig was voor zijn gezin. Hij noemt zichzelf achteraf soms een afwezige vader en vroeg zijn kinderen per e-mail om vergeving. Zij reageerden daar begripvol op. In 2013 raakte hij psychisch uitgeput, mede door een ernstig natriumtekort en het beëindigen van zijn werk in de kerkenraad. Een verblijf in De Herberg in Oosterbeek hielp hem herstellen.

Zijn geloofsleven werd gevormd door een ernstige opvoeding, moeilijke gedachten over God en de angst voor de zonde tegen de Heilige Geest. Preken en boeken van onder anderen Kersten, Oomius, Kohlbrugge en Tukker hielpen hem daarmee om te gaan. Rond zijn 21e raakte hij diep door een preek over Christus’ woorden: „Deze ontvangt de zondaars.” Pas op zijn 43e nam hij voor het eerst deel aan het Heilig Avondmaal. Bregman zegt nog altijd te leven uit zulke momenten van genade, terwijl hij tegelijk zijn geestelijke onzekerheid en tekortschieten benadrukt.

Hij bleef de Gereformeerde Gemeenten trouw, omdat hij vindt dat iemand verbonden hoort te blijven aan de kerk waarin hij is opgegroeid en omdat daar volgens hem het duidelijkst tot hem is gesproken. Tegelijk heeft hij een brede kerkelijke belangstelling en belangstelling voor cultuur. Die combinatie verklaart ook zijn medewerking aan de HSV en aan de Klassiek Eigentijdse Psalmberijming. Aan de HSV begon hij omdat hij als catecheet merkte dat jongeren de Statenbijbel soms niet meer begrepen. De samenwerking leidde binnen zijn kerkverband tot kritiek; een predikant noemde het project zelfs duivels. Dat raakte hem, maar bracht hem niet van zijn overtuiging af. Wel heeft hij inhoudelijke bezwaren tegen sommige keuzes in de vertaling.

De opdracht om Comries verhandeling over het zaligmakende geloof te hertalen, vormde een keerpunt. Met hulp van vriend Rinus Golverdingen werd het boek positief ontvangen, ook in De Saambinder. Bregman wil oude teksten soepel en eigentijds maken zonder ze populair of inhoudelijk onbetrouwbaar te maken. Hij gebruikt daarbij meelezers en ziet het hertalen als een door God gegeven taak voor zijn laatste levensjaren.

Hoewel zijn belangstelling voor literatuur en poëzie afneemt, blijft zijn verlangen naar geestelijke verdieping bestaan. Hij bidt om een diepere kennis van Christus en om de zekerheid dat God zijn heil is. Zijn leven wordt getekend door zelfkritiek, maar ook door stil vertrouwen en het zoeken van zijn hoop buiten zichzelf, in Jezus Christus.