Cor Bregman: Ik zou graag een verzekerde christen willen zijn, maar ik leef nogal eens onder de maat

In dit artikel:

Cor Bregman (1930) woont in Hendrik-Ido-Ambacht en werkt nog bijna dagelijks aan hertalingen van oude gereformeerde schrijvers. De neerlandicus en oud-docent Nederlands werd binnen de Gereformeerde Gemeenten ooit kritisch bekeken vanwege zijn medewerking aan de Herziene Statenvertaling (HSV), maar verwierf later juist vertrouwen met een hertaling van Comries werk over het zaligmakende geloof. Die werd positief ontvangen, waarna meerdere hertalingen volgden, onder meer van Willem Teellinck en momenteel Kohlbrugge.

Bregman groeide op in een groot gezin in armoedige omstandigheden. De dood van zijn broer Jopie en de ernstige geloofsopvoeding van zijn vader drukten een stempel op zijn jeugd. Als jongen worstelde hij met angstige, godslasterlijke gedachten. Preken en boeken van onder anderen Kersten en Oomius hielpen hem die gedachten beter te begrijpen. Op 21-jarige leeftijd werd hij tijdens een avondmaalsdienst diep geraakt door de woorden: „Deze ontvangt de zondaars.” Een duidelijke bekeringservaring benoemt hij niet, maar het geloof bleef hem door de jaren heen bezighouden.

Hij wilde aanvankelijk predikant worden, maar kreeg naar eigen zeggen geen roeping. In plaats daarvan werd hij leraar Nederlands. Hij gaf met enthousiasme les, al erkent hij dat hij soms driftig, autoritair en te veel op de lesstof gericht was. Naast zijn werk studeerde hij verder, schreef hij voor het Reformatorisch Dagblad en vervulde hij jarenlang ambtelijke taken in zijn gemeente, waaronder scriba, catecheet en wijkbezoeker.

Zijn vrouw Coby kreeg vanaf 1976 psychische problemen, werd tweemaal opgenomen en bleek later aan Alzheimer te lijden. Bregman ging in 2002 met prepensioen om thuis voor haar te kunnen zorgen. In 2011 moest zij naar verpleeghuis Nebo. Dat afscheid was voor hem een dieptepunt. Toch bezocht hij haar jarenlang iedere middag. Soms waren er kostbare contactmomenten, zoals toen zij ondanks haar verlies van spraak plotseling zijn naam uitsprak.

Bregman kijkt kritisch terug op zijn eigen rol als echtgenoot en vader. Door zijn kerkelijke werk en studie was hij geregeld afwezig in het gezin. Jaren later vroeg hij zijn kinderen per e-mail om vergeving; zij reageerden begripvol. In 2013 raakte hij psychisch uitgeput, mede door een ernstig natriumtekort. Een opname en gesprekken in De Herberg in Oosterbeek hielpen hem herstellen.

Hoewel hij kerkelijk breed georiënteerd is en sympathie heeft voor de oude hervormde traditie, bleef Bregman trouw aan de Gereformeerde Gemeenten. Hij werkte aan de HSV mee omdat hij merkte dat jongeren de Statenvertaling vaak niet meer begrepen. De samenwerking leverde binnen zijn kerkverband kritiek op; een predikant noemde de vertaling zelfs een werk van de duivel. Bregman bleef echter overtuigd dat begrijpelijke Bijbeltaal nodig is, al heeft hij zelf ook inhoudelijke bezwaren tegen bepaalde HSV-formuleringen.

Bij het hertalen probeert hij oude teksten soepel en eigentijds te maken zonder de waardigheid of inhoud aan te tasten. Betrouwbare meelezers helpen hem daarbij. Hij ziet het werk als een taak die God hem in zijn laatste levensjaren heeft gegeven. Tegelijk beseft hij dat zijn leven eindig is. Zijn verlangen is vooral om Christus meer te kennen en verzekerd te mogen leven, al ervaart hij zichzelf daarin nog vaak als tekortschietend.