Continu gebroken nachten, overal poep en braaksel: Mieke wil nooit meer een kat
In dit artikel:
Een vrouw vertelt hoe haar plezier in huisdieren de afgelopen vijftien jaar veranderde in frustratie en spijt. Zij en haar vriend Roel adopteerden eerst een zwarte kater, Floppie, en later een grijs katje, Molly, omdat ze een levendigheid in huis wilden en gezelschap voor elkaar dachten te creëren. De katten werden nooit close; vanaf het begin was er rivaliteit en veel gegrom en geschreeuw tussen hen.
Het grootste probleem bleek Floppie’s onzindelijke gedrag: hij plaste en poepte herhaaldelijk buiten de kattenbakken, ook op plekken als het hoofdkussen van Roel, in slippers en onder badmatten — soms zo erg dat uitwerpselen in de vloer trokken en blijvende vlekken veroorzaakten. Meerdere dierenartsbezoeken leverden aanvankelijk weinig op, maar nadat Floppie snel was afgevallen bleek hij ernstig ziek en had veel pijn; twee jaar geleden lieten ze hem inslapen. De medische kosten en de schoonmaakkosten liepen flink op.
Sinds het overlijden van Floppie is Molly volgens de vertelster “onhandelbaar”: ze mauwt vaak en luid, vooral op ongeschikte momenten en ’s nachts, wat de nachtrust verstoort (de vrouw slaapt nu met oordoppen). Daarnaast braakt Molly met regelmaat brokjes en haarballen, wat ook veel rommel en ergernis geeft; de schrijfster noemt een situatie waarin ze in braaksel stapte na het douchen. Haar partner ervaart veel stress door het gedrag van de kat. Ondanks alles benadrukt ze dat ze geen dierenhater is — ze houdt wel van hun hond Balu, die ze drie jaar geleden kreeg en waar ze veel plezier aan beleeft — maar ze trekt de conclusie dat ze geen “kattenmens” is en hoopt ooit zonder kat te leven.
De namen in het artikel zijn gefingeerd; de oorspronkelijke oproep in het artikel vroeg ook aan lezers om vergelijkbare “nooit meer”-verhalen te delen. Als extra context: ongewenst plas- en poepgedrag of plotseling luid miauwen kunnen signalen zijn van gezondheidsproblemen, stress of ongeschiktheid van de leefomgeving; vaak helpt een dierenarts of gedragsspecialist bij het zoeken naar oorzaken en oplossingen, maar dat kan ook tijd en geld vergen — iets wat het stel in dit verhaal heeft ervaren.