Columnist over islam: 'Als vrouw zou ik gek zijn als ik islam zou toejuichen'

In dit artikel:

Mia Doornaert, Vlaamse columniste en voormalig journaliste van De Standaard, stelt in de WNL-podcast Onze Eeuw dat westerse samenlevingen te veel toegeven aan eisen vanuit de islam en daardoor dubbel meten: zaken die men nooit van christelijke of andere groepen zou accepteren, worden volgens haar vergoelijkt als ze van moslims komen. Ze verwerpt de term islamofobie als nietszeggend en benadrukt dat kritiek op religieuze praktijken, met name op de positie van vrouwen in islamitische landen, rationeel en noodzakelijk is. Als voorbeeld haalt ze de situatie in Afghanistan aan en wijst ze op wat zij ziet als ernstige vrouwenonderdrukking.

Als self-proclaimed feminist begrijpt Doornaert niet waarom sommige progressieve politici en organisaties, in plaats van afstand te nemen, soms een vergoelijkende houding aannemen tegenover bepaalde islamitische gebruiken. Ze noemt het stemgedrag van ex-Amnesty-voorzitter Eva Brems in België betreffende de boerka als illustratie van die onverwachte sympathie. Volgens Doornaert past het volledig verhullen in publieke ruimte niet bij westerse tradities en vrijheden.

Doornaert maakt een vergelijking met historische vormen van appeasement: net zoals Engeland en Frankrijk Hitler tegemoetkwamen en het Westen tijdens de Koude Oorlog te weinig oog had voor onderdrukking in landen als Polen, meent zij dat het meebuigen naar religieuze totalitaire neigingen die neigingen alleen maar aanwakkert. Ze verwijst naar de moord op filmmaker Theo van Gogh in 2004 als voorbeeld waarbij het publieke verweer voor vrije meningsuiting volgens haar te weinig kracht kreeg.

Kort gezegd pleit Doornaert voor een consequent optreden tegen elke totalitaire of intolerante denkwijze — of die nu communistisch, fascistisch of islamitisch is — en waarschuwt ze dat toegeeflijkheid zulke stromingen juist krachtiger maakt. Deze opvattingen raken aan brede Europese discussies over integratie, godsdienstvrijheid, vrouwenrechten en de grenzen van vrije meningsuiting.