Collectief Man//co brengt de vlakke emoties en beperkte bewegingen van computerspel The Sims in het theater

In dit artikel:

Op 1 april 2026 toonde theatercollectief Man//co in Sorry Not Sorry een theatraal onderzoek naar het leven als computerspel; refereerend aan The Sims (uit 2000) zetten regisseuse Moniek Merkx en haar ploeg een gezin neer dat zich beweegt en voelt volgens de beperkte logica van die game. Ontwerpster Sanne Lips bouwde een felgekleurd, modulair interieur dat doet denken aan het startbeeld van het spel, Daniel van Loenen leverde de licht ironische Sims‑muziek, en drie vaste Man//co‑dansers werden aangevuld met twee gastmimers.

Vera Goetzee opent als een personage uit het spel, strak en ritmisch lopend; de spelers beheersen de staccato‑motoriek van avatars tot in de puntjes. Coetzee speelt een daadkrachtige moeder, Hali Neto een in zichzelf gekeerde vader, Martijn Schier een opstandig jongetje en Susan Hoogbergen een onschuldig ogende dochter. Roma Koolen verschijnt als verwarrende bezoeker met bloemen die het huishouden in beroering brengt. Kleine gebaren—zwaaien, armpjes schudden, starre blikken—vervullen hier de rol van emotie, maar de makers verrijken dat in choreografische uitbarstingen en subtiele oogcontacten, waardoor karakter toch voelbaar wordt ondanks de vlakke mimiek.

De voorstelling toont hoe huishoudelijke scènes langzaam ontsporen: vader zoekt troost in steeds wisselende omhelzingen, dochter wordt weggeleid nadat een dans te seksueel aandoet, zoon bonkt verwoed tegen een gesloten deur. Toch blijven acties zonder blijvende consequenties: geheugenverlies brengt iedereen steeds terug naar het “zwembad”, ondeugdelijke naaktpakken en een kunstmatig geluk. Pas bij het uittrekken van die maskers glippen er korte, echte emoties door—schaamte, onzekerheid—voordat het spel hen weer opslokt.

Man//co legt op prikkelende wijze bloot hoe het spelkorset menselijke verlangens reduceert tot functies en routines, en hoe die leegte tegelijk tragisch en komisch werkt op het toneel.